ជ្រកភ្លៀង

7 មតិ

 

ជ្រកភ្លៀង


…ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ដើរញ៉ែងញ៉ងយួរស្បោងសំរាម មក​ដាក់​ចោល​នៅ​មុខ​ផ្ទះ​ល្វែង​របស់​គាត់ ប្រៀប​ដូចជា​គាត់​ធ្វើ​អំណោយ​ដល់​សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល ដែល​ដើរ​លបៗ​មក​ហិត​វត្ថុ​សំណល់​នោះ។ សត្វ​ឆ្កែ​ប្រើ​មាត់​របស់​វា​ឈ្មុស​ចូល​ក្នុង​ស្បោង​សំរាម រួច​ពាំ​បាន​នំ​មួយ​ថង់​មក​ខាំ​ស៊ី​ខាង​ក្រៅ​ដោយ​ត្រេក​អរ ប៉ុន្តែ​ភ្លាម​នោះ​ស្រាប់​តែ​លេច​រូប​កូន​ក្មេង​ពីរ​នាក់​ចេញ​មក​រំខាន​ក្តី​សុខ​របស់​វា។ អាក្មេង​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ បណ្តេញ​សត្វ​ឆ្កែ​ឱ្យ​រត់​ចេញ​ជាមួយ​ឫកពា​យ៉ាង​ក្អេង​ក្អាង។ ខ្ញុំ​ទៅ​ជា​ឆ្ងល់​មិន​ដឹង​ថា​ពួក​វា​ចង់​ធ្វើ​អី? តាម​មើល​ទៅ ក្មេង​ទាំងពីរ​នាក់​នោះ​ប្រហែល​ជា​បង​ប្អូន​បង្កើត​ហើយ។ ពួក​វា​មាន​សម្លៀក​បំពាក់​កញ្ចាស់​ដូច​ខាន​បោក​ប្រាំ​ពីរ​ថ្ងៃ ឯ​សាច់​ស្បែក​ប្រលាក់​ក្អែ​ដូច​ស្បែក​ក្របី សោត​ឯ​សក់​ក្បាល​នោះ​ហៅ​មហា​រញ៉េ​រញ៉ៃ។ ម្នាក់​ជា​ក្មេង​ស្រី​មាន​រាង​តូច​ច្រម៉ក់ អាយុ​ប្រហែល​ជា​ប្រាំ​ឆ្នាំ កំពុង​តែ​យក​ម្រាម​ដៃ​ដ៏​តូច​របស់​វា​ចាប់​ខ្វារ​រើស​នំ​ពី​លើ​ដី ដែល​អំបាញ់​មិញ​សត្វ​ឆ្កែ​ធ្វើ​ឱ្យ​ជ្រុះ។ ម្នាក់​ទៀត​ជា​ក្មេង​ប្រុស អាយុ​ប្រហែល​ជា​បង​ក្មេង​ស្រី​នោះ​មួយ​ឆ្នាំ​ឬ​ពីរ​ឆ្នាំ កំពុង​តែ​យក​ដៃ​របស់​វា​កកាយ​មើល​ស្បោង​សំរាម ធ្វើ​កាយ​វិការ​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង​សត្វ​ឆ្កែ​ធ្វើ​ដែរ តែ​ដូចជា​រក​មិន​ឃើញ​អ្វី​ដែល​វា​ចង់​បាន​ទេ ទើប​វា​ងាក​ទៅ​រក​ប្អូន​ស្រី​របស់​វា ហើយ​យក​នំ​ដែល​រើស​ពី​ដី​នោះ​មក​ចែក​គ្នា​ស៊ី។

ពួកអាកូនក្មេងទាំងពីរនាក់នេះ មក​ដណ្តើម​ការងារ​របស់​ឆ្កែ​តើ! អស្ចារ្យ​របស់​វា​ដែរ … អត់​របប​ចំណាប់! នំ​ដែល​ពួកវា​ដណ្តើម​ពី​ឆ្កែ​មក​ស៊ី​នោះ បើ​មិន​ផ្អូម​ក៏​ដុះ​ផ្សិត​ដែរ។ ពិត​ជា​គួរ​ឱ្យ​ស្ងើច​នឹង​ក្រពះ​របស់​ពួក​វា​ណាស់ ហេតុអី​ក៏​ធានា​គុណ​ភាព​ម៉្លេះ? …ជីវិត​របស់​ពួក​អាក្មេង​អនាថា​នេះ ធ្វើ​ឱ្យ​ខួរ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ការងារ​ធ្វើ​មួយ​ភ្លែត​ទៅ!   យី…​អាក្មេង​ចង្រៃ​ពីរ​នាក់​នេះ!  គ្រាន់​តែ​ខ្ញុំ​ដើរ​មក​ឃើញ​ពួក​វា ទឹក​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ស្រក់ បណ្តាល​ឱ្យ​មាន​មនុស្ស​សម្លឹង​មើល​មុខ​ខ្ញុំ។ សង្ស័យ​តែ​ពួក​គេ​គិត​ថា ខ្ញុំ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ព្រោះ​អាណិត​ពួក​អាក្មេង​នោះ​ហើយ។ ចិត្ត​ខ្ញុំ​គិត​អី ពួក​គេ​មិន​ដឹង​មែន! ពួក​អាក្មេង​ឥតប្រយោជន៍​ពីរ​នាក់​នោះ មាន​អ្វី​ទាក់​ទង​នឹង​ខ្ញុំ? ហាស ហាស…! ការពិត​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​អាណិត​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​វិញ​ទេ!

ខ្ញុំគឺជានិស្សិតដ៏អស់សង្ឃឹមម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​ដ៏​សែន​សប្បាយ​ស្ទើរ​ស្លាប់​នេះ! ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ចង់​កសាង​ពិភពលោក​នេះ​ឱ្យ​ធំ​ទូលាយ តែ​ពេល​នេះ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ ពិភពលោក​នេះ​ប្រែ​ជា​កាន់​តែ​ចង្អៀត កាន់​តែ​រួម​តូច​ហើយ។ ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​ដើរ​ទាត់​ខ្យល់​តត្រុក​តាម​ផ្លូវ ព្រោះ​ដើម្បី​ឱ្យ​ឃើញ​ថា ពិភពលោក​ប្រាកដ​ជា​ធំ​ទូលាយ ប៉ុន្តែ​ក៏​ទៅ​ជា​មាន​គំនិត​ថា ពិភពលោក​នេះ​ធំ​ជ្រុល រក​កន្លែង​ណា​ទៅ​មិន​បាន​ទៅ​វិញ។

ខ្លួនខ្ញុំនេះរៀនដល់ឆ្នាំទីបីនៅសាកលវិទ្យាល័យ​ទៅ​ហើយ តែ​អកុសល​ផ្លូវ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ប្រែ​ជា​កាន់​តែ​ងងឹត​រក​ពន្លឺ​មិន​ឃើញ​សោះ។ យី​អ៊ើ! គ្រាន់​តែ​គិត​ពី​ភាព​ងងឹត​ភ្លាម ស្រាប់​តែ​ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ដើរ​នោះ​ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ស្រទុំ​ភ្លាម​ដែរ។ ខ្ញុំ​ខំ​ងើយ​ក្បាល​សម្លឹង​មើល​មេឃ ទើប​ប្រទះ​ភ្នែក​នូវ​ផ្ទាំង​ពពក​ខ្មៅ​កំពុង​រសាត់​បាំង​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​សន្សឹមៗ ប៉ុន្តែ​ដំណាល​គ្នា​នោះ សូរ​ខ្យល់​បក់​វូ​ខំ​កួច​បំប៉ើង​ផង់​ធូលី ជះ​មក​លើ​រូប​កាយ​របស់​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​សព្វ​កន្លែង ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​យក​ដៃ​ខ្ទប់​ភ្នែក​ខាន​មើល​ទិដ្ឋភាព​ក្នុង​អាកាស​នោះ​រលីង។ ខ្ញុំ​ខឹង​អា​ចង្រៃ​ខ្យល់​នេះ​ឡើង​ក្តៅ​ស្លឹក​ត្រចៀក ព្រោះ​បើ​កុំ​តែ​ដោយសារ​វា ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​អាច​សង្កេត​ភាព​វឹក​វរ​មុន​ពេល​ភ្លៀង​ធ្លាក់​បាន​តាម​សម្រួល​មិន​ខាន។

ខ្ញុំឈរទ្រឹងបិទភ្នែកជិត រហូត​ទាល់​តែ​ធូលី​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​តំណក់​ទឹក​តូចៗ​វិញ។ តំណក់​ទឹក​ភ្លៀង​ចាប់​ផ្តើម​រុះ​រោយ​ចេញ​ពី​ផ្ទាំង​ពពក​ពណ៌​ខ្មៅ គឺ​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​លើ​មេឃ​ដ៏​ខ្ពស់​មក​រក​ផែនដី ដោយ​នាំ​ទាំង​ក្តី​រីករាយ និង​ក្តី​ជ្រួល​ច្របល់​ដល់​មនុស្ស​លោក។ ខ្ញុំ​នេះ​ពិត​ជា​ឆ្គួត​ជិត​ស៊ប់​មែន! ភ្លៀង​ស្រោច​ឡើង​ស្ទើរ​ជោក​ខ្លួន​ទៅ​ហើយ នៅ​តែ​ធ្វើ​អ្នក​វិភាគ​ពី​វា​ទៀត។ ដោយ​នៅ​ជិត​នោះ​មាន​សំយាប​ផ្ទះ​មួយ ឃើញ​មាន​មនុស្ស​កំពុង​តែ​ជ្រក​ភ្លៀង ខ្ញុំ​ក៏​រត់​ចូល​ទៅ​ជ្រក​ជាមួយ​ពួក​គេ។

ថ្ងៃនេះមិនដឹងជាថ្ងៃឆ្គួតអី! មនុស្ស​នៅ​កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​រត់​ចូល​មក​ជ្រក​ភ្លៀង​នោះ មើល​ទៅ​គឺ​សុទ្ធ​តែ​អ្នក​សុំទាន។ វា​​ជា​រឿង​រង្កៀស​ចិត្ត​ណាស់ ការ​ដែល​ខ្លួន​ត្រូវ​មក​នៅ​ក្បែរ​ពួក​មនុស្ស​បាត​សង្គម​បែប​នេះ។ ខ្ញុំ​មាន​តែ​ព្យាយាម​ធ្វើ​មិន​ឃើញ​ពួក​មនុស្ស​ទាំង​នោះ ដោយ​ខំ​ផ្ចង់​អារម្មណ៍​សម្លឹង​ទៅ​រក​ភាព​ស្រងេះ​ស្រងោច​នៃ​ទិដ្ឋភាព​ទឹក​ភ្លៀង​ជំនួស​វិញ។

សំឡេងរណ្តំនៃតំណក់ទឹកភ្លៀង​គឺ​ជា​តន្ត្រី​ធម្មជាតិ​ដ៏​ពីរោះ​ និង​ប្រកប​ដោយ​អត្ថន័យ​មហិមា។ មាន​មនុស្ស​តិច​ណាស់ ដែល​អាច​ស្តាប់​យល់​ពី​ន័យ​របស់​តន្ត្រី​ពិសេស​មួយ​នេះ។ តើ​អ្នក​ដែល​អាច​ស្តាប់​យល់​នោះ គេ​ជា​មនុស្ស​មាន​មនោសញ្ចោតនា​កម្រិត​ណា​ទៅ? សម្តី​នេះ​គឺ​ខ្ញុំ​និយាយ​តាម​មនុស្ស​ស្រី​ម្នាក់ ដែល​ទឹក​ដម​សំឡេង​របស់​នាង​ពីរោះ​រងំ ឧបមា​នឹង​សំឡេង​នៃ​ទឹក​ភ្លៀង​យ៉ាង​អ៊ីចឹង។ កាលណោះ​ខ្ញុំ​មិន​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​នាង​និយាយ​នោះ​ទេ ហើយ​រឹត​តែ​មិន​ចេះ​ស្តាប់​ភាសា​របស់​តំណក់​ទឹក​ភ្លៀង​ទៀត។ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ស្តាប់​នាង​និយាយ​ណាស់ ហើយ​ទោះ​ជា​ខ្ញុំ​ស្តាប់​មិន​យល់ ក៏​វា​នៅ​តែ​មាន​ន័យ​ពេញ​ដែន​បេះដូង​ដែរ។

ឥឡូវ​នេះ​ខ្ញុំ​នៅតែ​មិន​អាច​ស្តាប់​យល់​ន័យ​របស់​សំឡេង​ទឹក​ភ្លៀង​បាន ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ទឹកភ្លៀង​បាន​ផ្តល់​អារម្មណ៍​ដ៏​ចម្លែក​មួយ​ដល់​ខ្ញុំ។ ប្រហែល​មក​ពី​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​មាន​ទុក្ខ​ព្រោះ​ព្រាត់​ប្រាស​ស្នេហា​ហើយ ទើប​សំឡេង​ទឹក​ភ្លៀង​មាន​ន័យ​ដូចជា​ចម្រៀង​ដួងចិត្ត ទួញ​សោក​ស្រណោះ​ស្រណោក​ស្ទើរ​ស្លាប់​ស្ទើរ​រស់​យ៉ាង​នេះ។ ពេល​បាន​ឃើញ​តំណក់​ទឹក​ភ្លៀង និង​បាន​ឮ​សំឡេង​របស់​វា ខ្ញុំ​តែង​នឹក​នារី​ម្នាក់​ខ្លាំង​បំផុត រួច​ក៏​ឈឺចាប់​ខ្លាំង​បំផុត​ដែរ។ សុធាវី នារី​តែ​ម្នាក់​គត់​ដែល​ជា​កម្លាំង​ចិត្ត​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ ហើយ​ជា​នារី​ដែល​ខ្ញុំ​តែង​នឹក​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ​ដែរ​នោះ ស្រាប់​តែ​ពេល​នេះ ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​តែ​និយាយ​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា ខ្ញុំ​នឹក​នាង​នោះ ក៏​ប្រែ​ជា​ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ដ៏​ពិស​ពុល… ជា​ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ដែល​ខ្ញុំ​គ្មាន​សមត្ថភាព​នឹង​និយាយ​តទៅ​ទៀត​បាន…។

បរិយាកាសក្នុងខណៈនេះស្រដៀងនឹងពេលវេលា ដែល​សុធាវី​ និង​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​អង្គុយ​សាសង​គ្នា​អ្វី​ម៉្លេះ! ខ្ញុំ​ស្រមៃ​រូបរាង​ដែល​នាង​ស្លៀក​សម្លៀក​បំពាក់​ជា​សិស្ស​សាលា​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​យល់​ថា សម្លៀក​បំពាក់​នោះ​មិន​បាន​លើក​សម្រស់​នាង​ឱ្យ​ស្រស់​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​គឺ​រូប​រាង​នាង​ទៅ​វិញ​ទេ ដែល​បាន​លើក​សភាព​របស់​សម្លៀក​បំពាក់​នោះ​ឱ្យ​ក្លាយ​ជា​សម​សួន​វិញ។ នៅ​ក្នុង​បរិយាកាស​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ដ៏​ត្រជាក់​ស្រេង​កាល​គ្រា​នោះ សម្រស់​របស់​សុធាវី​ស្រស់​ណាស់ …ស្រស់​មិន​អាច​នឹង​ពណ៌នា​ឱ្យ​ស្មើ​បាន។ សម្បុរ​ស្បែក​របស់​នាង​មាន​ពណ៌​ដូច​មាស​ទឹក​ដប់ រង្វង់​ភក្ត្រ​រំលេច​ដោយ​នេត្រា​ដ៏​ភ្លឺ​ស្រទន់​សក្តិសម​នឹង​ចរិយា​ស្រគត់​ស្រគំ​នៃ​នារី​ខ្មែរ។ ពាក្យ​ពេចន៍​ដ៏​ទន់ភ្លន់​របស់​នាង ដែល​ខ្ញុំ​បាន​កត់​ត្រា​ទុក​ដោយ​ដួង​​ចិត្ត​សង្ឃឹម​មាន​សេចក្តី​ថាៈ

«ជាតិជាស្រីម្នាក់ អនាគត​នឹង​ល្អ​ឬ​អាក្រក់​គឺ​អាស្រ័យ​លើ​ប្រុស​ជា​ប្តី… ព្រហ្មលិខិត​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់​រូប​បង​គឺ​ជា​ភ័ព្វ​ព្រេង​ដ៏​ល្អ​របស់​ខ្ញុំ។ បង​ដឹង​ទេ? ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​ស្លៀក​ពាក់​ឯក​សណ្ឋាន​សិស្ស​មក​ជួប​បង ព្រោះ​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​បង​ថា ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​ការ​សិក្សា​ខ្លាំង​ណាស់…! …ក្នុង​ជាតិ​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ផ្សារ​ភ្ជាប់ ជីវិត​ទៅ​នឹង​ការ​សិក្សា​បាន​វែង​ឆ្ងាយ តែ​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ក្តី​ស្រមៃ​មួយ​ទៀត គឺ​ចង់​បាន​ស្វាមី​ជា​បុរស​ដែល​មាន​កម្រិត​នៃ​ការ​សិក្សា​ខ្ពស់។ ថ្ងៃ​ស្អែក​បង​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ ដើម្បី​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ ហើយ​ពេល​នោះ​បង​នឹង​ទទួល​ឈ្មោះ​ជា​និស្សិត​ខ្មែរ​ម្នាក់។ សូម​បង​ខិត​ខំ​រៀន​សូត្រ​ដើម្បី​អនាគត​របស់​ពួក​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់… រូប​ខ្ញុំ​នៅ​ស្រុក​រង់​ចាំ​បង!»

ពេលវេលាចេះតែរសាត់ទៅមុខ ដោយ​ទុក​តែ​ស្នាម​អនុស្សាវរីយ៍​រាប់​មិន​អស់​នៅ​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​មនុស្ស។ ខ្ញុំ​សែន​ស្រណោះ​ពេល​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​សុធាវី… ស្រណោះ​ពេល​វេលា​ស្នេហា​ដ៏​មាន​សង្ឃឹម​របស់​ពួក​យើង។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​សែន​ខ្លាច​ពេល​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បំភ្លេច​សុធាវី… ខ្លាច​ពេល​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​លែង​មាន​ស្នេហា​ដ៏​បរិសុទ្ធ​បន្ត​ទៀត…!

ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏ស្រក់ចុះនៅពីមុខព្រះភិរុណ ដែល​ជា​សាក្សី​ធ្លាប់​បាន​ដឹង​រឿង​រ៉ាវ​ស្នេហា​របស់​ខ្ញុំ។ ឱ! តំណក់​ទឹក​ភ្លៀង! ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​សុធាវី​មិន​ដែល​ភ្លេច​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​នាង​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​នោះ​ឡើយ… តើ​រូប​នាង​កំពុង​ឈឺ​ចាប់​ប៉ុណ្ណា បើ​ពេល​នេះ​នាង​មិន​អាច​រក្សា​ពាក្យ​សន្យា​របស់​នាង ចំពោះ​រូប​ខ្ញុំ​បាន​នោះ? ភ្លៀង​ធ្លាក់​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​រៀបការ​របស់​នាង​បែប​នេះ តើ​ចិត្ត​នាង​នឹក​រឭក​ដល់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ណា​ទៅ?

សុធាវី​មាន​ឱកាស​រស់​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​មិន​យូរ​ទៀត​ឡើយ។ ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ទៀត​នាង​នឹង​ត្រូវ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​កំណើត​ដ៏​កក់ក្តៅ​នេះ ទៅ​រស់​នៅ​ឯ​ស្រុក​មួយ​ដែល​មាន​តែ​មនុស្ស​និយាយ​ភាសា​ដែល​នាង​ស្តាប់​មិន​យល់។ ខ្ញុំ​សែន​ស្អប់​ខ្លួន​ឯង​ដែល​ក្រីក្រ​ជាង​ជាតិ​បរទេស គ្មាន​សមត្ថភាព​ដណ្តើម​មនុស្ស​ស្រី ដែល​ខ្លួន​ស្រលាញ់​បាន។ តើ​អនាគត​របស់​សុធាវី​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​យ៉ាងណា?

ទឹកចិត្តអស់សង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំ ប្រៀប​បាន​ទៅ​នឹង​តំណក់​ទឹក​ភ្លៀង​ដែល​កំពុង​តែ​ព្រួត​គ្នា​ស្រក់​ចុះ រក​កម្រិត​អប្បបរមា​​របស់​​ខ្លួន។ តើ​តំណក់​ទឹក​ភ្លៀង​ទាំង​នោះ​អាច​វិល​ទៅ​លើ​មេឃ​ក្លាយ​ជា​ដុំ​ពពក​ម្តង​ទៀត​បាន​ដោយ​របៀប​ណា​ទៅ? ក្លិន​នៃ​សុភមង្គល​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បន្សាត់ ដោយ​ព្យុះ​ភ្លៀង​ដ៏​សែន​កំណាច​បាត់​អស់​ទៅ​ហើយ។ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​រះ​មាន​ពន្លឺ​វិញ តើ​ខ្ញុំ​អាច​ញញឹម​ស្រស់​បាន​ឬ​ទេ?

សំឡេងផ្គរក្អិលៗលាន់រងំក្បែរត្រចៀករបស់ខ្ញុំ! …ឆ្គួត​មែន! នេះ​មិន​មែន​ជា​សំឡេង​ផ្គរ​ទេ គឺ​ជា​សំឡេង​របស់​មនុស្ស​ប្រុស​ម្នាក់​អាយុ​ស្របាលៗ​នឹង​ខ្ញុំ ពាក់​អាវ​ក្រឡា​ល្អិត​ដៃ​វែង ស្លៀក​ខោ​មូល​ជើង​ទាំង​សង​ខាង និង​ពាក់​ស្បែក​ជើង​ផ្ទាត់​កញ្ចាស់​ដុះ​ស្នឹម។ សភាព​របស់​គាត់​នេះ​គឺ​ចាញ់​រូប​ខ្ញុំ​បន្តិច ព្រោះ​ប្រហែល​ដោយ​សារ​គាត់​មក​ពី​ស្រែ​ក្រោយ​ខ្ញុំ។ បើ​មើល​ទៅ​មុខ​មាត់​របស់​គាត់​វិញ​រាង​សុភាព​គួរ​សម​ដែរ ប៉ុន្តែ​អន់​ត្រង់​សក់​ក្បាល​ខ្វះ​សណ្តាប់​ធ្នាប់ បែប​មក​ពី​គាត់​ភ្លេច​ក្រាស​សិត​សក់​នៅ​ឯ​ស្រែ​ហើយ។ អាគាត់​នេះ​មក​រំខាន​ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​ស្រមៃ​រឿង​រ៉ាវ​ស្នេហា​កម្សត់​ជូរ​ចត់​ព្រាត់​ប្រាស​បន្ត​ទៀត សម​តែ​ខ្ញុំ​ជេរ​ទើប​ត្រូវ តែ​នឹក​ឃើញ​ថា​ខ្លួន​ជា​និស្សិត​ម្នាក់​ដែរ ទើប​ខ្ញុំ​ខំ​ទប់​ចិត្ត​ដោយ​សួរ​ជំនួស​វិញ។

«មានការអីជាមួយខ្ញុំអ្ហេះ?»

កំលោះមកពីស្រុកស្រែនោះស្រាប់តែលើក​ដៃ​សំពះ​ខ្ញុំ «ខ្ញុំ​សុំ​លុយ​បង​ទិញ​បាយ​ហូប​ផង ព្រោះ​ខ្ញុំ​អត់​បាយ​មួយ​ថ្ងៃ​ហើយ។»

ខ្ញុំយកដៃមួលស្លឹកត្រចៀករបស់ខ្ញុំបន្តិចក្រែង​លោ​វា​ស្តាប់​ច្រឡំ រួច​សម្លឹង​មើល​មុខ​គាត់​នោះ​ម្តង​ទៀត ឃើញ​ថា​ពិត​ជា​គួរ​ឱ្យ​អាណិត​មែន! ប៉ុន្តែ​សម្តី​របស់​គាត់​ថា​អត់​បាយ​ហូប​នោះ ប្រាកដ​ជា​បោក​ខ្ញុំ​ហើយ។ ខ្ញុំ​មិន​ភ្លើ​ទៅ​ជឿ​ទេ ព្រោះ​មាឌ​របស់​គាត់​មាំ​ជាង​ខ្ញុំ​ផង។

«តើបងជាអ្នកសុំទានឬ? មើលទៅដូចជាមិនទំនង!»

គាត់នោះក៏ឆ្លើយរង៉ូវៗមកខ្ញុំ «បង​អើយ! ខ្ញុំ​អ្នក​ដើរ​សំលៀង​កាំបិត​ទេ តែ​ថ្ងៃនេះ​រក​លុយ​មិន​បាន ទើប​ហ៊ាន​លើក​ដៃ​សំពះ​សុំ​លុយ​បង​អ៊ីចឹង។ អាណិត​ខ្ញុំ​កូន​អ្នក​ស្រែ​មិន​ចេះ​អក្សរ ដាក់​ទាន​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ផង! ប៉ុន្មាន​ក៏​បាន​ដែរ តាម​សទ្ធា​របស់​បង​ទេ…!»

ខ្ញុំយកដៃអេះក្បាលគិតបន្តិចថាគួរធ្វើយ៉ាងម៉េច?

«ចៅអើយ! ឱ្យយាយសុំលុយទិញបាយហូបផង…!»

ពុទ្ធោ! ខ្ញុំភ្ញាក់លើកដៃសំពះតបទៅវិញដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ នេះ​គឺ​ជា​សំឡេង​របស់​ដូន​ចាស់​ម្នាក់​ស្តី​មក​រក​ខ្ញុំ។ សភាព​របស់​គាត់​គឺ​យ៉ាប់​នោះ​យ៉ាប់… គាត់​ស្លៀក​ពាក់​កញ្ចាស់ ហើយ​ធ្វើ​កិរិយា​ឱន​លំទោន​មក​រក​ខ្ញុំ គួប​ផ្សំ​នឹង​រាង​កាយ​ដ៏​ស្គម​គ្រប​ដណ្តប់​ដោយ​ស្បែក​ដ៏​ជ្រីវ​ជ្រួញ មើល​ទៅ​ហៅ​សែន​អនិច្ចា! ឱ!​អនិច្ចា​វដ្ត​សង្សារ កើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់…! យាយ​គេ​យាយ​ខ្ញុំ ពិត​ជា​គួរ​ឱ្យ​សង្វេគ​អាណិត​ណាស់!

ពេលនោះខ្ញុំរាងផ្អើលៗ។ ភ្នែក​ខំ​ងាក​សម្លឹង​នៅ​ម្តុំ​នោះ​ឱ្យ​អស់​ ថា​​តើ​នៅ​សល់​អ្នក​សុំទាន​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទៀត? អូ! ពិត​ជា​នៅ​មាន​មែន! ពូ​ម្នាក់​នោះ​កំបុត​ជើង​ម្ខាង​អង្គុយ​ផ្ទាល់​នឹង​ដី​គ្មាន​អនាម័យ​សោះ ហើយ​ភ្នែក​របស់​គាត់​សម្លឹង​មក​រក​ខ្ញុំ​ភ្លឹះៗ​ហាក់​សុំ​ក្តី​ករុណា​ពី​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក៏​ងាក​មុខ​ចេញ​វឹង រួច​ប្រទះ​តា​ចាស់​ខ្វាក់​ភ្នែក​ម្នាក់​ឈរ​ស្ងៀម​ដូច​កំពុង​តាំង​សមាធិ​ទៅ​រក​និព្វាន។ សំណាង​ដែរ​ដែល​តា​ចាស់​នោះ​គ្មាន​ភ្នែក​សម្លឹង​ខ្ញុំ​បាន ប៉ុន្តែ​ដល់​ពេល​មើល​ចុះ​ក្រោម​តែ​បន្តិច ក៏​​ឃើញ​​ភ្នែក​ក្រឡោតៗ របស់​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​កំពុង​អង្គុយ​ចោង​ហោង​សម្លក់​មក​រក​ខ្ញុំ ដោយ​ធ្វើ​មុខ​ដូច​ជា​ចង់​ទាម​ទារ​បំណល់​អ្វី​ពី​ខ្ញុំ​យ៉ាង​អ៊ីចឹង។

អូយ! …កណ្តុំឆែប! ពន្លឺផ្លេកបន្ទោរ​បាន​ជះ​រស្មី​មក​លើ​ទឹក​មុខ​របស់​ពួក​អ្នក​សុំទាន​ទាំង​នោះ ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ព្រឺ​ក្បាល​ខ្ញាក។ ស្នូរ​​រន្ទះ​បាញ់​ផាំង​ខ្ទ័រ​ញ័រ​ស្លឹក​ត្រចៀក​របស់​ខ្ញុំ ជំរុញ​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ឱ្យ​រឹត​តែ​តក់​ស្លុត។ រាសី​របស់​ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ជា​កំពុង​ស្រុត​ចុះ​ខ្លាំង​ហើយ បាន​ជា​រូប​ខ្ញុំ​មក​ជួប​នឹង​ស្ថានភាព​បែបនេះ។ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​អស់​សង្ឃឹម​ស្រាប់​ផង តិច​ស្ថានភាព​នេះ​ជា​ប្រផ្នូល​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ថ្ងៃ​ក្រោយ​ខ្ញុំ​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ដូច​ពួក​មនុស្ស​ទាំង​នេះ​ទៅ។ ព្រឺ​ក្បាល​ណាស់! ពួក​​អ្នក​មាន​​ខ្លះ​​និយាយ​ថា នៅ​ក្បែរ​អ្នក​សុំទាន​បែប​នេះ វា​អាច​ឆ្លង​ស៊យ​ដល់​ខ្លួន​ទៀត​ផង។ ងាប់​ហើយ​ខ្ញុំ! ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ឆ្លង​ពី​អ្នក​សុំទាន​ទាំង​នេះ​ខ្ទេច​ខ្ទី​គ្មាន​សល់​ទេ! ចង្រៃ​មក​ពី​ភ្លៀង​ហ្នឹង បាន​ទៅ​ជា​អ៊ីចឹង! តើ​ពេល​ណា​បាន​ភ្លៀង​រាំង…?

«ចៅ…! ឱ្យយាយសុំលុយមួយរយពីររយមក!»

ខួរក្បាលកំពុងតែវិលវល់ផង ខ្ញុំ​ក៏​ស្រែក​ឡើង​ទាំង​ធុញ​ថប់ «គ្មានទេ…!»

នឹកស្មានមិនដល់សោះ ថា​យាយ​ចាស់​សុំ​ទាន​នោះ​បែរ​ជា​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ «កុំ​ថា​គ្មាន​អ៊ីចឹង​ចៅ ប្រយ័ត្ន​បាប​គ្មាន​លុយ​មែន!»

សម្តីរបស់យាយនោះធ្វើឱ្យ​ចង្វាក់​បេះដូង​របស់​ខ្ញុំ​លោត​ឌុក​ឌាក់។ ខ្ញុំ​យក​ដៃ​ស្ទាប​ប្រាក់​ប៉ុន្មាន​ពាន់​រៀល​នៅ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​​ខោ​ខ្ញុំ ដោយ​គិត​បណ្តើរ​ថា តើ​គួរ​តែ​ឱ្យ​ប្រាក់​ទៅ​គាត់​ឬ​អត់? ព្រោះ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ខ្លាច​បាប​ដូច​ពាក្យ​យាយ​ចាស់​នោះ​និយាយ​ណាស់! ប៉ុន្តែ​បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​ព្រម​ឱ្យ​ទាន​ព្រោះ​តែ​ពាក្យ​បណ្តាសា​បែប​នេះ អ្នក​សុំទាន​ផ្សេង​ទៀត​នឹង​ធ្វើ​ត្រាប់​តាម​យាយ​សុំទាន​ម្នាក់​នោះ ដើម្បី​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ទាន​ពួក​គេ​គ្រប់​គ្នា​មិន​ខាន ហើយ​តើ​ទាន​បែប​នេះ​វា​បាន​បុណ្យ​ស្អី? ណា​មួយ​អ្នក​សុំទាន​នៅ​ទី​កន្លែង​នេះ​មាន​ប៉ុន្មាន​នាក់​ដែរ ឃើញ​ថា​វា​ធ្វើ​ឱ្យ​យ៉ាប់​ដល់​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ខ្ញុំ​ទៀត ហើយ​អ្នក​សុំទាន​ក៏​មាន​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត បើ​ឱ្យ​ទាន​តែ​ពួក​ប៉ុន្មាន​នាក់​នេះ វា​ដូច​ជា​មិន​ដាច់​ចិត្ត​នឹង​អ្នក​ដែល​មិន​បាន។ កំពុង​តែ​គិត​មិន​ទាន់​ដាច់​ស្រេច​ផង ស្រាប់​តែ​ជន​សំលៀង​កាំបិត​ស្រែក​មក​ខ្ញុំ​ថា «បើ​គ្មាន​លុយ​មែន តើ​ហ៊ាន​ស្បថ​ទេ?»

យី! អាជន​សំលៀង​កាំបិត​សំរែ​នេះ​បែរ​ជា​ហ៊ាន​មក​និយាយ​ញុះ​ញង់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្បថ​ស្បែ​ជាមួយ​វា​ទាំង​ខែ​ភ្លៀង​ផង! ខ្ញុំ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ខឹង​ឆេវ ប្រុង​ត​មាត់​ទៅ​វា​វិញ​ទៅ​ហើយ ប៉ុន្តែ​ចេះ​នឹក​ឃើញ​ទាន់​ថា បើ​យ៉ាងម៉េចៗ​ទៅ ពួក​អ្នក​សុំទាន​នេះ​មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​ខ្ញុំ ឱ្យ​តែ​ពួក​ហ្នឹង​ព្រួត​គ្នា​វាយ​ខ្ញុំ តើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទប់​ទល់​ម៉េច​នឹង​រួច? ចៃដន្យ​ដែរ​ពេល​នោះ​ភ្លៀង​ក៏​ហាក់​ដូចជា​ដាច់​គ្រាប់​តិចៗ  ទើប​ខ្ញុំ​អាច​រត់​ចេញ​ពី​កន្លែង​អ្នក​សុំទាន​នោះ​លែង​ងាក​ក្រោយ។

 

វិច្ឆិកា ២០០៦

ដោយ សុខ ចាន់ផល

The Last Part of Life

3 មតិ

Translated by Yin Luoth

Writen by Sok Chanphal

អាន​រឿង​នេះ​ជា​ភាសាខ្មែរ​នៅ អនុស្សាវរីយ៍


The last Part of Life


One afternoon, I was strolling on the beach and met a man around thirty years old, who was sitting and painting under a pine tree whose branches danced along with the waves and their sound.  In his painting there were multicolored clouds and the sea at the sunset.  He painted like a real skilled, professional painter, but his painting was not beautiful.  It was similar to a child’s painting in the purest and honest sense.  He asked me, “Do you think it is beautiful?”  I answered smiling, “It looks like a kid’s painting.”

The man continued to dip his brush into some red color to paint a big sun among the clouds.  Then he continued to ask me, “ Do you think the sun is too big or too small?”  I answered, “Too big.  It is really big.” Each time he spoke, he never turned to look at me.  He continued to say, “I like the sunset.  That is why I paint it big.”

“It doesn’t look natural,” I answered.

“It doesn’t look natural, but it is natural.”

After this answer, he turned to look at me.  His eyes looked soft with thick eyebrows.  He smiled and with a tender sigh said, “Do you have a happy life?”

I looked at the painting while ignoring his question.  He continued.  “Do you know?  I think, this world is a laughing stock…… Hard workers get tired; lazy people have easy lives; smart people end up with misfortune; ignorant people turn out to be fortunate… Good people are violated by bad people; doing a good deed receives a bad result.  Serious people are controlled by sloppy ones… good savers have to turn money over to loose spenders.  Persistent people continue to persist…”  I think that if I didn’t have cancer, I would have to work hard until the day I die.”

I asked him, “Do you have cancer?”

“Right,” he smiled, “but you don’t need to be sympathetic because I am the most happy, sick person.”

“Why?”

“Cancer destroys my future. It gives me the full meaning of the present. You can see that right now I have full freedom.  I sit and paint anything I want without having to worry about whether it’s good or if I have to please somebody?

“Why is this? Because​​ you are sick?”

“Because this sickness is allowing me during the last part of my life to do what I like, to be whomever I want to be. When I didn’t know that my life was coming to an end, I had to work hard.  I tortured myself from childhood.  I studied hard. It almost caused a nervous breakdown. I misled myself.  I’ve never done anything for me. I like to read novels for my own entertainment, but I thought it was not as useful as reading textbooks.  I like to listen to music, but I pushed myself to listen to the news.”

When he said this, I laughed.  He patted my shoulders, asked me to sit, and continued to question me, “Do you think this life is only about persistence?”

“Not true. I think life is about hope.”

He was quiet for a moment and said, “Actually my life is good.  I sleep as much as I want.  I can take a stroll.  I do what I want to do.  No pressure on my life.  Must I have to have hope? Must I?”

November 2007

ឋានសួគ៌លោកិយ

12 មតិ

 

ឋានសួគ៌លោកិយ

 

នៅក្នុងសុបិនដ៏វែងឆ្ងាយ… ខ្ញុំកំពុងស្ថិតក្នុងវិការដ្ឋានមួយ ដែល​មាន​ទិដ្ឋភាព​ងងឹត​ដូច​យប់ តែ​មាន​មនុស្ស​យ៉ាង​ច្រើន​កំពុង​ប្រយុទ្ធ​គ្នា ។ អ្នក​ចំបាំង​ទាំង​នោះ​មាន​ទឹក​មុខ​ខ្មៅៗ គ្រាប់ភ្នែក​​ធំ​ក្រឡោត មើល​ចំ​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច។ ពួក​គេ​ប្រើ​អាវុធ​គ្រប់​ប្រភេទ មាន​ដាវ កាំបិត​ធំ​តូច ឬ​ក៏​កាំ​ភ្លើង ដេញ​សម្លាប់​គ្នា​យ៉ាង​ព្រៃ​ផ្សៃ។ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​សាកសព​ជា​ច្រើន ដេក​ស្លាប់​គរ​គ្នា​លើ​ដី ដោយ​ឈាម​ស្រោច​ពេញ​ខ្លួន។ រាង​កាយ​ឥត​វិញ្ញាណ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​ប្រយុទ្ធ​គ្នា រត់​ជាន់​ពី​លើ​ដោយ​គ្មាន​នឹក​ស្រណោះ។

ទិដ្ឋភាពដ៏សាហាវនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំងងឹតមុខឈឹង។ ពួកគេ​ចេះ​តែ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​មិន​ព្រម​ឈប់ ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​ប្រកួត ដើម្បី​រក​មនុស្ស​ម្នាក់ ដែល​ខ្លាំង​ជាងគេ​បំផុត​អ៊ីចឹង។ មនុស្ស​ស្លាប់​កាន់​តែ​ច្រើន​ទៅៗ ធ្វើ​ឱ្យ​ច្រមុះ​ខ្ញុំ​ធុំ​តែ​ក្លិន​ឈាម។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​មាន​ព្រះពុទ្ធ​រូប​មួយ​អង្គ​នៅ​ជាប់​នឹង​ដៃ។ ខ្ញុំ​មើល​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ​រូប​ស្រក់​ទឹក​ព្រះនេត្រ​គ្មាន​ឈប់ រហូត​ដល់​ជោក​ពេញ​បាត​ដៃ​ទាំងពីរ​របស់​ខ្ញុំ។ មនុស្ស​កំណាច​ទាំងនោះ​ចេះតែ​ដេញ​កាប់​សម្លាប់​គ្នា សំដៅ​មក​កាន់​ខ្ញុំ រហូត​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ​រូប​នៅ​ក្នុង​ដៃ​ខ្ញុំ។ ពួកគេ​សម្លឹង​មក​ពុទ្ធ​ប្បដិមា​ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែក​លោភៈ រួច​ក៏​រត់​មក​រក​ខ្ញុំ​ព្រម​គ្នា។ ខណៈ​នោះ ទើប​ខ្ញុំ​អាច​កាត់​យល់​​បាន ពី​មូលហេតុ​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​សម្លាប់​គ្នា។ តាម​ពិត​មនុស្ស​ទាំងអស់​នោះ ចង់​បាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ពី​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ ពោល​គឺ​ព្រះពុទ្ធ​រូប​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ។

ខ្ញុំគិតតែពីរត់… រត់ទាំងគ្មានដឹងគោលដៅ។  ពួក​គេ​ចេះ​តែ​រត់​តាម​ខ្ញុំ​កៀក​បង្កើយ តែ​មិន​ដឹង​ហេតុអ្វី ទើប​ពួកគេ​ធ្វើ​អី​ខ្ញុំ​មិន​បាន​សោះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាងណា ខ្ញុំ​ភ័យ​ស្ទើរ​តែ​បាត់​ព្រលឹង​ពី​ក្នុង​ខ្លួន​ទៅ​ហើយ។ ខ្ញុំ​បន្ត​រត់​ក្នុង​ពិភព​ងងឹត រហូត​មក​ដល់​មាត់​សមុទ្រ​មួយ ដែល​មាន​ជម្រៅ​សែន​ជ្រៅ មើល​​ទៅ​​ស្រៀវ​ឆ្អឹង។ គ្មាន​ផ្លូវ​រត់​ទៅ​មុខ​ទៀត ខ្ញុំ​ក៏​ឈប់ ហើយ​បែរ​ខ្លួន​ប្រឈម​នឹង​ពួក​គេ ទាំង​បេះដូង​លោត​ស្ទើរ​ចេញ​ពី​ទ្រូង។ មនុស្ស​ទាំង​នោះ​ក៏​ស្រែក​សំឡុត ឱ្យ​ប្រគល់​ព្រះពុទ្ធ​រូប​មាស​ទៅ​ពួក​គេ។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា បើ​ទោះ​ជា​ព្រម​ប្រគល់​ព្រះពុទ្ធ​រូប​មាស​ឱ្យ ក៏​ពួក​គេ​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ដែរ។ គិត​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​លោត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​សមុទ្រ​ដ៏​ជ្រៅ​នោះ។

ពេល​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ដឹង​ស្មារតី​ដដែល។ រំពេច​នោះ​ភ្លៀង​ស្រាប់​តែ​ធ្លាក់​មក​ស្រោច​ស្រព​ពី​លើ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ​ទឹក​ភ្លៀង​នោះ​គឺ​ជា​ទឹក​ដ៏​កក់​ក្តៅ ជួយ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​បាត់​រងា​ក្នុង​ទឹក​សមុទ្រ​ដ៏​សែន​ត្រជាក់។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ខ្ញុំ​មាន​​អារម្មណ៍​​ថា​​ខ្លួន​​ឯង​​មាន​កម្លាំង​ចម្លែក។ ខ្ញុំ​បាន​​ហែល​ក្នុង​ទឹក​សមុទ្រ​យ៉ាង​យូរ ហើយ​ក៏​ស្រាប់​​តែ​​ភ្ញាក់​ខ្លួន​ថា ខ្ញុំ​បាត់​ពុទ្ធប្បដិមា​ពី​ដៃ​ទៅ​ហើយ។ ខ្ញុំ​ភិត​ភ័យ​ខ្លាំង​ណាស់ ប៉ុន្តែ​ពេល​ងាក​ទៅ​ក្រោយ ក៏​ឃើញ​បដិមា​ព្រះពុទ្ធ​កំពុង​អណ្តែត​តាម​ខ្ញុំ​រហូត។ ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ភ័យ ហើយ​ហែល​ទៅ​ចាប់​ស្រវា​ព្រះពុទ្ធ​អង្គ។ កាល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ប៉ះ​ព្រះកាយ​ព្រះពុទ្ធ​ភ្លាម ស្រាប់​តែ​មាន​ផ្កា​ឈូក​ដ៏​ធំ​មួយ​ផុស​ចេញ​មក​ជួយ​ទ្រ​ខ្ញុំ​ឡើង​ផុត​ពី​ ក្នុង​ទឹក​សមុទ្រ។ ខ្ញុំ​រំភើប​ចិត្ត​ណាស់។ ខ្ញុំ​​ឱប​​ព្រះពុទ្ធ​​ប្បដិមា​ជាប់​ទ្រូង​របស់​ខ្ញុំ។

ផ្កាឈូកដ៏ធំនោះចេះតែរសាត់នាំរូបខ្ញុំ រហូត​ទៅ​ដល់​មាត់​ឆ្នេរ​មួយ។ ចម្លែក​ណាស់! ទីនោះ​មាន​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​រះ​ចិញ្ចែង​ចិញ្ចាច ខុស​ស្រឡះ​ពី​ទី​ឃាតកម្ម​អម្បាញ់មិញ។ ខ្ញុំ​ចុះ​ពី​លើ​ផ្កា​ឈូក ដើរ​ទៅ​លើ​ឆ្នេរ រួច​ផ្កា​ឈូក​នោះ​ក៏​រលាយ​បាត់​ក្នុង​សមុទ្រ​វិញ។ ខ្ញុំ​ដក​ដង្ហើម​ស្រូប​យក​ខ្យល់​ដ៏​បរិសុទ្ធ​លើ​បរម​ស្ថាន រួច​ដើរ​ចេញ​ពី​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​នោះ ហើយ​បាន​ប្រទះ​នឹង​ទីក្រុង​ដ៏​ស្រស់​ប្រណីត​មួយ។

“ទីក្រុងអ្វីស្អាតម៉្លេះ! តើនេះជាទីក្រុងសួនឧទ្យានឬ?”

ទីក្រុងមួយនោះតូចច្រឡឹង លម្អដោយផ្ទះថ្មគ្រប់ពណ៌ស្ថិតនៅជិតៗគ្នា។ ផ្លូវ​ថ្នល់​រលោង​ស្រិល អម​ដោយ​សួន​ឧទ្យាន​ដ៏​ស្រស់​បំព្រង មាន​រុក្ខា​ខ្ពស់​ទាប​ប្រកប​ដោយ​ផ្លែ​ផ្កា​ពេញ​ទាំង​ដើម។ ក្រៅ​ពី​នេះ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​សត្វ​បក្សា​បក្សី​ជា​ច្រើន ខ្លះ​ហើរ​ខ្លះ​​ដើរ ហាក់​មិន​បារម្ភ​ខ្លាច​មនុស្ស​ប៉ង​ចាប់​ធ្វើ​បាប​ឡើយ។

កំពុងតែស្លុងអារម្មណ៍នឹងទិដ្ឋភាពដែលមិនដែលជួបប្រទះនោះ ស្រាប់​តែ​មាន​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់ ជា​មួយ​សត្វ​សារិកា​ទំ​ពី​លើ​ស្មា​ផង បាន​ដើរ​មក​រក​ខ្ញុំ​ដោយ​ស្រដី «សួស្ដីបងប្រុស! តើចង់ញ៉ាំផ្លែឈើទេ? ខ្ញុំទៅបេះមកអង្គុយញ៉ាំជាមួយបង។»

ឮសំនួននេះ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលណាស់។  យើងមិនដែលស្គាល់គ្នាផង ហេតុអ្វី​ក៏​កុមារា​នោះ​ចិត្ត​ល្អ​នឹង​ខ្ញុំ​ម៉្លេះ?

«អូហ៍! សួស្តីប្អូនតូច! តើយើងអាចបេះផ្លែឈើទាំងនេះមកញ៉ាំបាន មែនទេ?»

«បាទ!»

ឆ្លើយតែប៉ុណ្ណោះ ក្មេងប្រុសនោះក៏ដើរទៅបេះផ្លែឈើទាបៗ ស្មើ​នឹង​កំពស់​របស់​គេ រីឯ​សត្វ​សារិកា​ក៏​ហើរ​ទៅ​លើ​ដើម​ខ្ពស់ ពាំ​ផ្លែ​ឈើ​បាន​មួយ​ចង្កោម រួច​ទើប​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​មក​កាន់​ខ្ញុំ​វិញ។

«បងប្រុសអញ្ជើញពិសាជាមួយគ្នា!»

ខ្ញុំបកផ្លែឈើនោះទទួលទានដោយឃ្លានខ្លាំង។ “ផ្អែមឆ្ងាញ់ម៉្លេះ! តើផ្លែឈើអ្វីទៅ?” ខ្ញុំ​ទទួល​ទាន​មួយ​ផ្លែ​ហើយ​មួយ​ផ្លែ​ទៀត លែង​នឹក​អៀន​ក្មេង ហើយ​​ឆ្លៀត​​សួរ​​គេ​​ថា «ប្អូនដើរលេងតែម្នាក់ឯងទេឬ?»

«បាទ! គឺជាមួយសារិការបស់ខ្ញុំ។»

«ឃើញហើយម៉េចចាំបាច់សួរ?» សារិកានិយាយ។

ខ្ញុំមើលទៅសារិកានោះទាំងហួសចិត្ត ព្រោះមិនបានដឹង​ថា​វា​ចេះ​និយាយ។

«ចុះតើប្អូនមិនខ្លាចទេឬអី?» ខ្ញុំសួរគេទៀត។

ក្មេងប្រុសនោះក៏មើលមុខខ្ញុំ ធ្វើហាក់ដូចជាឆ្ងល់ ហើយគេសួរត្រឡប់មកខ្ញុំវិញ «តើខ្លាចអី?»

«គឺខ្លាចមានមនុស្សខូចចាប់ធ្វើបាបណា៎! តើ​ម៉ាក់ប៉ា​ប្អូន​មិន​ដែល​ប្រាប់​ទេ​អ្ហេះ?»

«ទេ! ពួកគាត់មិនដែលប្រាប់ខ្ញុំផង។ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា ទីកន្លែងនេះ​គ្មាន​មនុស្ស​ខូច​ទេ។ តើ​កន្លែង​របស់​បង​មាន​មនុស្ស​ខូច​មែន​ទេ?»

កុមារានោះឆ្លាតណាស់។ គេអាចដឹងថា ខ្ញុំមកពីកន្លែងផ្សេង ហើយ​មើល​ទៅ​កន្លែង​របស់​គេ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​មនុស្ស​អាក្រក់ ដូច​ពាក្យ​គេ​និយាយ​ហើយ។

«ពិតមែនហើយ! កន្លែងដែលបងរស់នៅមានមនុស្សខូចៗ​ច្រើន​ណាស់។ គេ​ចាប់​ក្មេង​តូចៗ​ដូច​ប្អូន​អ៊ីចឹង​ធ្វើ​បាប​ទៀត​ផង។»

«គួរឱ្យខ្លាចណាស់!»

ក្មេងប្រុសនោះលាន់មាត់ ដូចមិនធ្លាប់បានដឹងរឿងអ្វីឡើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​​ឈប់​​និយាយ​​ពី​​រឿង​​នេះ ហើយ​បង្វែរ​​មក​​សួរ​​ពី​​ឪពុក​​ម្តាយ​​របស់​​គេ​​ម្តង​ «ចុះ​តើ​ពេល​នេះ ម៉ាក់​ប៉ា​ប្អូន​នៅ​ឯណា?»

«ពួកគាត់ទៅវត្តតាំងពីព្រឹក ព្រោះថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃសីល។»

«តើវត្តនោះនៅឯណា? ឆ្ងាយទេ?»

«មិនឆ្ងាយទេ! ដើរតែបន្តិចដល់ហើយ។ បងចង់ទៅមែនទេ? ចាំខ្ញុំជូនទៅ។»

ពោលរួច ក្មេងប្រុសក៏ប្រមូលសំបកផ្លៃឈើ យក​ទៅ​ដាក់​ក្នុង​ធុង​សំរាម​នៅ​ក្បែរ​នោះ ទាល់​​តែ​ស្អាត។ ខ្ញុំ​តាម​មើល​គេ លាយ​ដោយ​ចិត្ត​សរសើរ​ជាប់។ កុមារា​នោះ​ពិត​ជា​គួរ​ឱ្យ​ស្រលាញ់​ណាស់ ហើយ​មាន​ចិត្ត​ល្អ​ថែម​ទៀត។

ខ្ញុំដើរតាមគេកាត់ក្នុងទីក្រុង ហើយប្រទះតែក្មេងៗប៉ុណ្ណោះ អត់​ឃើញ​មាន​មនុស្ស​ពេញវ័យ​​ម្នាក់​សោះ។

«តើមនុស្សធំ​សុទ្ធតែទៅវត្តទាំងអស់មែនទេ?» ខ្ញុំសួរគេ។

«បាទ! ក្មេងៗខ្លះក៏ទៅវត្តដែរ។ ប៉ុន្តែក្មេងៗដែលនៅទីនេះ ព្រោះ​ចាំ​ទទួល​មនុស្ស​ប្លែកៗ ដែល​មាន​និស្ស័យ​មក​ដល់។»

“ពិតជាភ័ព្វនិស្ស័យរបស់ខ្ញុំមែន ដែលបានមកដល់បរមឋាននេះ!” ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។

តាមផ្លូវទៅកាន់វត្តនោះ មានស្រះទឹកថ្លាឆ្វង់ មាន​ដើម​ឈូក​ផ្កា​ក្រហម​ស​ស្រស់​បំព្រង ហើយ​ថែម​ទាំង​ឃើញ​ត្រី​ហែល​លេង​ពេញ​ស្រះ​នោះ​ទៀត​ផង។

មិត្តក្មេងរបស់ខ្ញុំបានចង្អុលប្រាប់ខ្ញុំ ឱ្យ​ឃើញ​ដំបូល​ព្រះវិហារ​របស់​វត្ត​នោះ​ពី​ចម្ងាយ ដែល​ប្រតិដ្ឋ​ឡើង​នៅ​កណ្តាល​ចុង​ព្រឹក្សា។ នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​នោះ​ដែរ ពេល​បាន​ចូល​ទៅ​ដល់​ក៏​ឃើញ​ថា ជា​ទី​ជម្រក​ដ៏​ត្រជាក់​ត្រជំ​របស់​សត្វ​ព្រៃ​គ្រប់​ប្រភេទ។ កូន​ក្តាន់​គួរ​ឱ្យ​ស្រលាញ់​មួយ​បាន​ដើរ​តាម​ពី​ក្រោយ​ពួក​យើង។ ខ្ញុំ​ស្ទាប​​អង្អែល​ក្បាល​វា​ថ្នមៗ។ កុមារា​មិត្ត​ថ្មី​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា កុំ​ឱ្យ​លេង​ជាមួយ​វា​ទៀត ឱ្យ​វា​ទៅ​រក​មេ​របស់​វា​វិញ​ទៅ ខ្លាច​វា​វង្វេង​មេ។ ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​ភ្លេច​ថា​ខ្លួន​ឯង​កំពុង​តែ​ដើរ​ទៅ​វត្ត​ទៅ​ហើយ ព្រោះ​ក្នុង​ចិត្ត​ចង់​តែ​ប្រឡែង​លេង​ជាមួយ​កូន​សត្វ​តូចៗ​ទាំង​ឡាយ។ ខណៈ​នោះ ខ្ញុំ​កាន់​តែ​ដឹង​ច្បាស់​ថា មិន​ត្រឹម​តែ​បក្សា​បក្សី​ទេ ដែល​មិន​ខ្លាច​មនុស្ស សូម្បី​តែ​មច្ឆា ឬ​ក៏​សត្វ​ចតុប្បាទ​ផ្សេងៗ ក៏​សុទ្ធ​តែ​ជា​មិត្ត​របស់​មនុស្ស​ដែរ។ ខ្ញុំ​នឹក​តែ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា មនុស្ស​នៅ​ទី​ក្រុង​នេះ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​អ្នក​ណា​បរិភោគ​សាច់​សត្វ​ឡើយ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​សួរ​កុមារា​ទៀត​ទេ ព្រោះ​ខ្លាច​គេ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។

ក្រោយមកពួកយើងក៏បានទៅដល់ទីអារាមមួយដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ កាល​នោះ​គឺ​ស្រប​ពេល​ដែល​ពួក​បរិស័ទ​ទាំងអស់ កំពុង​ចុះ​ពី​សាលា​ឆាន់​ដ៏​សែន​ធំ ល្មម​អាច​ផ្ទុក​បាន​បរិស័ទ​ទាំងអស់​ក្នុង​ក្រុង​មួយ​នេះ។ បរិស័ទ​ទាំងឡាយ​ពាក់​អាវ​ពណ៌​សក្បុស​ដូច​ពពក និង​មាន​ទឹក​មុខ​ញញឹម​ញញែម លុះ​ដោយ​សីលធម៌​ខ្ពង់​ខ្ពស់។ ស្វាមី​ភរិយា​ក្មេង​ចាស់​ដើរ​បណ្តើរ​គ្នា​ត្រសង ហាក់​គ្មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ​រឿង​អ្វី។ ពួកគេ​និយាយ​ទន់ភ្លន់​ដាក់​គ្នា សំគាល់​ថា​ពួកគេ​ប្រហែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​រឿង​ឈ្លោះ​ប្រកែក​រកាំ​រកូស​អ្វី​ ឡើយ។ ក្រៅ​ពី​នេះ បរិស័ទ​ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​វ័យ​កម្លោះ​ក្រមុំ ដើរ​ជុំៗ​គ្នា​កំប្លែង​សើច​ខ្ញៀវ​ខ្ញារ និង​មាន​យុវជន​ខ្លះ​កំពុង​ដើរ​ជួយ​គ្រា​ហ៍តា​យាយ​ជរា ដោយ​កាយ​វិការ​ឱន​លំទោន។

មិត្ត​កុមារាក៏បាននាំខ្ញុំ​ទៅកាន់កុដិមួយ ដែលមានឪពុកម្តាយ​របស់​គេ​នៅ​ទី​នោះ។ ខ្ញុំ​ជម្រាប​សួរ​ចាស់​ទុំ​ទាំង​ពីរ​នាក់ ហើយ​ពួក​គាត់​បាន​គំនាប់​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ ប្រកប​ដោយ​អធ្យាស្រ័យ​ថ្លៃ​ថ្នូរ​គួរ​ឱ្យ​ស្ញប់​ស្ញែង។ បន្ត​ទៅ​ទៀត ខ្ញុំ​ក៏​ចូល​ទៅ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះសង្ឃ​មួយ​អង្គ មាន​ព្រះជន្ម​ដំណាល​គ្នា​នឹង​ខ្ញុំ ដែល​ត្រូវ​ជា​បង​ប្រុស​​របស់​មិត្ត​ក្មេង​របស់​ខ្ញុំ។ ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​នោះ ខ្ញុំ​រំភើប​ពេក រក​នឹក​អ្វី​នឹង​បង្គំ​សួរ​លោក​ក៏​គ្មាន។ ប៉ុន្តែ​ព្រះសង្ឃ​ក្នុង​ព្រះជន្ម​ក្មេង​នោះ ក៏​មាន​សង្ឃ​ដីកា​មក​កាន់​ខ្ញុំ​មុន។

«បងប្រុសប្រហែលជាកំពុងនឹកមន្ទិល ពីបុរីនេះជាប្រាកដ។ មនុស្ស​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​បុរី​នេះ សុទ្ធ​តែ​ជា​ព្រះពុទ្ធ​សាសនិក។ ពួក​គេ​រក្សា​និច្ច​សីល តាម​ឱវាទ​របស់​ព្រះពុទ្ធ​បរម​គ្រូ​គ្មាន​ល្អៀង។ ពួក​គេ​មិន​ចេះ​រក​ចំណេញ គេង​ប្រវ័ញ្ជ​គ្នា ឬ​ក៏​មាន​ចិត្ត​លោភលន់​ឡើយ ប៉ុន្តែ​តែង​តែ​ចែក​រំលែក​អ្វីៗ​ឱ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដែល​ទង្វើ​នេះ​គឺ​ជា​ប្រពៃណី​មួយ នាំ​ឱ្យ​គ្រប់​គ្នា​ស្រលាញ់​សាមគ្គីភាព។ ពេល​ធ្វើ​ការ​អ្វី​ក៏​ដោយ ប្រជារាស្ត្រ​ទាំងអស់​តែង​ទៅ​ចូល​រួម​ជួយ​គ្នា​ជា​ដរាប។ ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម ប្រកប​របរ​កសិកម្ម ដាំ​ដំណាំ​គ្រប់​ប្រភេទ រី​ឯ​ជីវភាព​របស់​ពួក​គេ ក៏​ស្គាល់​តែ​ភាព​សំបូរ​សប្បាយ គ្មាន​ទុក្ខ​កង្វល់។»

ស្តាប់​ដល់​ត្រឹម​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​ទូល​សួរ​​​ព្រះសង្ឃ​អង្គ​នោះ​ថា «ទី​ស្ថាន​នេះ​ខុស​ឆ្ងាយ​ពី​ទី​ស្ថាន​កំណើត​របស់​ខ្ញុំ​កូរណា។ តើ​ព្រះ​គុណ​ម្ចាស់​អាច​ប្រាប់​ខ្ញុំ​កូរណា​បាន​ទេ? តើ​អ្នក​ណា​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​បុរី​នេះ?»

ព្រះសង្ឃក្មេងពេញដោយបញ្ញា បាន​មាន​សង្ឃដីកា​ទន់​ត្រជាក់​តប​មក​ចម្ងល់​របស់​ខ្ញុំ​វិញ «នៅ​ក្នុង​នគរ​នេះ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​អ្នក​ដឹក​នាំ​ដូច​ជា​ប្រទេស​របស់​បង​ប្រុស​ទេ។ ប៉ុន្តែ​នគរ​នេះ​ប្រាកដ​ជា​មាន​​អ្នក​ដឹក​នាំ​ជាក់​ណាស់។ អ្នក​ដឹក​នាំ​របស់​យើង​ជា​បុគ្គល​មួយ​រូប ដែល​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ទទួល​ស្គាល់​ថា លោក​គឺ​ជា​សព្វញ្ញូ​ជន។ លោក​ស្ថិត​នៅ​តែ​ក្នុង​ចិត្ត​គំនិត​របស់​យើង​ប៉ុណ្ណោះ តែ​ទ្រឹស្តី​ទូន្មាន​ប្រៀន​ប្រដៅ​ដ៏​ច្រើន​លើស​លប់​របស់​លោក ត្រូវ​បាន​អ្នក​នគរ​នេះ​ទទួល​យក​ធ្វើ​ជា​ច្បាប់​រស់​នៅ។ ពួក​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ឱវាទ​របស់​លោក ដើម្បី​ដឹក​នាំ​ខ្លួន​ឯង គ្រួសារ និង​សង្គម​ជាតិ។​ អាត្មា​បាន​ប្រាប់​បង​ប្រុស​រួច​ហើយ ថា​ប្រជារាស្ត្រ​ទាំងអស់​នៅ​ក្នុង​បុរី​នេះ សុទ្ធ​តែ​ជា​ព្រះពុទ្ធ​សាសនិកជន។ តើ​បង​អាច​ដឹង​បាន​ឬ​នៅ ថា​អ្នក​ណា​គឺ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ទី​ស្ថាន​នេះ​នោះ?

ព្រះសង្ឃ​បញ្ចប់​ឃ្លា​សំនួរ​នេះ ដោយ​សម្លឹង​មក​ចំ​ព្រះពុទ្ធ​ប្បដិមា ដែល​ខ្ញុំ​កាន់​ជាប់​នៅ​ដៃ។ ខ្ញុំ​ក៏​ទូល​តប​ទៅ​លោក «ខ្ញុំ​កូរណា​បាន​ស្គាល់​ហើយ ក៏​ប៉ុន្តែ​សូម​ព្រះអង្គ​​មេត្តា​ប្រាប់​ខ្ញុំ​កូរណា​ផង ថា​តើ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​​អាច​ដឹក​នាំ​សង្គម​ជាតិ​បាន​ដោយ​របៀប​ណា?»

«ព្រះពុទ្ធមានព្រះបន្ទូលថា៖ “ទោះបី​លទ្ធិណា​ក៏​ដោយ បើ​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​តណ្ហា មិន​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​សន្តិភាព បើ​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​ការ​ឆ្មើង​ឆ្មៃ មិន​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​ភាព​រាបសា បើ​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​ការ​ពង្រីក​ការ​ប្រាថ្នា មិន​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​ការ​សន្តោស បើ​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​ការ​ឃោរឃៅ មិន​ដឹក​នាំ​ទៅ​រក​គំនិត​​ស្ងប់ លទ្ធិ​នោះ​មិន​មែន​ជា​លទ្ធិ​ត្រឹម​ត្រូវ​ទេ មិន​មែន​ជា​វិន័យ​ទេ មិន​មែន​ជា​ការ​ប្រៀប​ប្រដៅ​ទេ”។ តើ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​របស់​បង​មាន​ប្រជាជន​ប៉ុន្មាន​នាក់​ហើយ ដែល​បាន​យល់​ពី​អត្ថន័យ​នៃ​ទ្រឹស្តី​ព្រះពុទ្ធ? ប្រទេស​ជាតិ​មួយ​រីក​ចម្រើន គឺ​អាស្រ័យ​លើ​ធនធាន​មនុស្ស។ ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​បាន​បង្រៀន​មនុស្ស​ឱ្យ​មាន​ចំណោះ​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ សីលធម៌​ខ្ពង់ខ្ពស់ ស្គាល់​ខុស​ស្គាល់​ត្រូវ ស្រលាញ់​អ្នក​ដទៃ ប្រាថ្នា​រស់​នៅ​ក្នុង​សន្តិភាព។ ប្រទេស​មួយ​ដែល​មាន​តែ​អ្នក​ចេះ​ដឹង នឹង​​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ប្រទេស​រីក​ចម្រើន​ជា​ប្រាកដ។ ឆ្លើយ​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ តើ​បង​នៅ​មាន​ពិភាល់​អ្វី​ទៀត​ឬ​ទេ?

បានស្តាប់សង្ឃដីការរបស់ព្រះសង្ឃអង្គនោះរួច ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ត្រជាក់​ស្រេង បាត់​អស់​មន្ទិល​សៅហ្មង ហើយ​យល់​ថា​ពិភព​លោក​នេះ ពិត​ជា​គួរ​ឱ្យ​ចង់​រស់​នៅ​ខ្លាំង​ណាស់។

ខ្ញុំក៏បានទូលពិតលោកពីអារម្មណ៍ដែលខ្លួនកំពុងតែគិតថា «បរមស្ថានបែប​នេះ​ហើយ​គឺ​ជា​កន្លែង​ដែល​ឋិត​ក្នុង​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ​ កូរណា។ ដូច​នេះ​សូម​ព្រះអង្គ​​មេត្តា​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​រូប​ខ្ញុំ​កូរណា អាច​រួម​រស់​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​នៅ​ក្នុង​ទី​ស្ថាន​នេះ​ផង។

ប៉ុន្តែសំណូមពររបស់ខ្ញុំនេះ ត្រូវបានព្រះសង្ឃនោះ​ប្រកែក​ថា «ពុំ​ប្រពៃ​ទេ​បង​ប្រុស! អាត្មា​មិន​អនុញ្ញាត​ទេ! បង​បាន​ប្រាប់​ថា ទី​ស្ថាន​កំណើត​របស់​បង ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយ​ពី​ទី​ស្ថាន​អាត្មា​នេះ។ បង​ឃើញ​ទីស្ថាន​នេះ​ល្អ បង​ប្រាថ្នា​មក​រស់​នៅ​ទី​នេះ ដោយ​គ្មាន​នឹក​នា​ដល់​បង​ប្អូន​សាច់​ញាតិ​របស់​បង គឺ​ពិត​ជា​មិន​គប្បី​សោះ។ តើ​បង​អាច​រស់​នៅ​ស្ងប់​សុខ​ម្នាក់​ឯង​បាន​ទេ បើ​ដឹង​ថា​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​វេទនា​នោះ? ព្រះពុទ្ធ​សុខ​ចិត្ត​លះបង់​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​ផល​ប្រយោជន៍​មនុស្ស​ជាតិ។ ចុះ​បង? បង​ក៏​មាន​ភារកិច្ច​កសាង​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​ជាតិ​មាតុភូមិ​របស់​បង​ដែរ។

«តែខ្ញុំកូរណាអាចនឹងស្លាប់ ព្រោះតែមនុស្សឃោរឃៅសម្លាប់។»

«មិនអីទេ! បងមិនស្លាប់ទាំងខ្លួនក្មេងបែបនេះទេ ព្រោះ​បង​នៅ​សល់​កិច្ចការ​សំខាន់​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ច្រើន​ទៀត។ បង​ត្រូវ​ប្រែ​ចិត្ត​ឃាតករ​ដែល​តាម​សម្លាប់​បង ឱ្យ​ពួក​គេ​ព្រម​ទម្លាក់​អាវុធ​ចុះ។ សូម​បង​ពន្យល់​ពួក​គេ​ឱ្យ​ដឹង​ថា តើ​អ្វី​គឺ​ជា​សុភមង្គល​ពិត​ប្រាកដ  ដែល​មនុស្ស​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន?

ភ្លាម​នោះ​ខ្ញុំ​ហាក់​ភ្ញាក់​រឭក យល់​ពី​កាតព្វ​កិច្ច​ដ៏​សំខាន់​របស់​ខ្លួន។ ខ្ញុំ​មិន​កំសាក​ខ្លាច​ស្លាប់​ដូច​ពេល​មុន​ទេ។ ខ្ញុំ​នឹង​តស៊ូ​ដើម្បី​ឃើញ​ប្រទេស​ជាតិ​របស់​ខ្ញុំ បាន​ស្គាល់​តែ​សន្តិភាព និង​វឌ្ឍនភាព។

គិតឃើញសព្វគ្រប់ហើយ ខ្ញុំក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​លា​ព្រះសង្ឃ ជម្រាប​លា​មនុស្ស​ចំណាស់​ទាំង​ពីរ​នាក់ ត្រឡប់​ទៅ​ប្រទេស​កំណើត​របស់​ខ្ញុំ​វិញ ដោយ​មាន​កុមារា​ជា​កល្យាណ​មិត្ត​បាន​ជូន​ដំណើរ។ មួយ​ប៉ប្រិច​ភ្នែក​សោះ ពួក​យើង​ក៏​ទៅ​ដល់​មាត់​សមុទ្រ។ ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​មិន​ភ្លេច​កាន់​ព្រះពុទ្ធ​ប្បដិមា​ទេ។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​រេរា រក​ផ្កាឈូក​ដែល​បាន​ជូន​ដំណើរ​ខ្ញុំ​មក​ដល់​ទី​ស្ថាន​នោះ រួច​ក៏​ឃើញ​ផ្កាឈូក​នោះ​ផុស​ចេញ​ពី​ក្នុង​ទឹក​ដូច​បំណង​មែន។ ខ្ញុំបាន​​ងាក​មើល​ទី​ក្រុង​នោះ​ជា​ចុង​ក្រោយ ព្រម​ទាំង​ពោល​ពាក្យ​លា​មិត្ត​កុមារា និង​សារិកា​ផង។ ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​អង្គុយ​លើ​ផ្កា​ឈូក… រួច​​ក៏​ភ្ញាក់​​ពី​សុបិន​ត្រឹម​នោះ។

ដោយ សុខ ចាន់ផល

មិថុនា ២០០៦

កវី​លាក់ស្នេហ៍

3 មតិ

ស្ងាត់​ណាស់! ស្ងាត់​ខ្លាំង​មែន​ទែន! 😀 កុំ​ឱ្យស្ងាត់​ពេក ក៏​​យក​ចម្រៀង​មក​ដាក់​ឱ្យ​ស្ដាប់​ទៅ! បទ​នេះ​មិន​មែន​ជា​បទ​ថ្មី​អ្វី​ឡើយ។ ហេតុ​ដែល​យក​មក​ដាក់​ព្រោះ​ជា​បទ​ស្នេហា​កវី ^^* ជា​បទ​ដែល​កវី​រាល់​រូប​គួរ​ស្ដាប់ ហេហេ!

គ្រប់ពេលវេលាបងស្រលាញ់អូន

6 មតិ

កុំ​ឱ្យ​ស្ងាត់​ពេក ដាក់​ខារ៉ាអូខេ​ចេញ​ថ្មី​មួយ​សិន! 😀

បទ​នេះ​និពន្ធ​ភ្លេង​ដោយ​ខ្មែរ និពន្ធ​អត្ថបទ​ដោយ​ខ្មែរ ច្រៀង​ដោយ​ខ្មែរ ដឹកនាំសម្ដែង​ក៏​ដោយ​ខ្មែរ​ដែរ 🙂

កំណប់

5 មតិ

កំណប់មាសមួយហិបកប់នៅក្នុងដំបូកក្រោមដើមត្នោតបីដើម…

អានរឿងនេះជាភាសាអង់គ្លេស នៅ អនុស្សាវរីយ៍

 

កំណប់

តើលោកអ្នកជឿសុបិនទេ? សុបិនឃើញគេប្រាប់ឱ្យទៅជីកកំណប់! វាប្រហែលមិនមានទេវតាឯណាមកពន្យល់សប្តិនេះទេ តែប្រហែលជាខ្មោចព្រាយបិសាចអត់មានការងារធ្វើ មកលេងសើចក៏មិនដឹង។

ព្រឹកនេះព្រះសុរិយារះសើចស្ញេញដាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំយករឿងយល់សប្តិពីយប់មិញមកគិត។ កំណប់មាសមួយហិបកប់នៅក្នុងដំបូកក្រោមដើមត្នោតបីដើម។ ខ្ញុំស្គាល់ទីកន្លែងនោះច្បាស់ដូចថ្ងៃ។ ថាអរក៏មិនអរខ្លាំង ថាមិនចាប់អារម្មណ៍ក៏កុហក។ មែន! ខ្ញុំគិតថាមិនដែលនៅលើលោកនេះមានរឿងព្រេងសំណាងស្រួលៗអាចកើតលើខ្លួនខ្ញុំទេ។ រស់នៅតាំងពីតូចដល់ពេញកំលោះ ខ្ញុំជួបប្រទះតែរឿងស៊យឡើងធុញទ្រាន់ទៅហើយ។ រឿងអីដេកសុខៗគេហៅឱ្យទៅយកកំណប់នោះ? ហើយបើសិនជាខ្ញុំពិតជាបានកំណប់មួយហិបមែន មនុស្សល្ងង់ដូចជាខ្ញុំក៏មិនដឹងយកទៅប្រើជាប្រយោជន៍អីដែរ យ៉ាងច្រើនយកមកដេកស៊ី ក្លាយខ្លួនជាជ្រូកប៉ុណ្ណោះ។

ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែដើរទៅទីកន្លែងក្នុងសុបិននោះ។ ដើរបណ្តើរ ខ្ញុំឆ្ងល់បណ្តើរ។ ដើមស្មៅនៅតាមផ្លូវថ្ងៃនេះហាក់ត្រូវសត្វគោជាន់ឡើងខ្ទេចខ្ទី ឯដីវិញហាក់ដូចជាត្រូវទ័ពសេះទើបតែរត់កាត់ហើយថ្មីៗ។ ទេ! មិនមែនទ័ពសេះទេ! …គោក៏មិនមែនដែរ! ខ្ញុំឈប់ង៉ក់ រួចឈរចំហមាត់ធ្លុង។ ឱ! អ្នកភូមិទាំងអស់កំពុងប្រមូលផ្តុំគ្នាក្លាយជាសំបុកឃ្មុំ។ សំឡេងរញ៉េចរញ៉ូចរបស់ហ្វូងមនុស្សដែលខំប្រជ្រៀតគ្នានៅម្តុំគល់ត្នោត លាន់ទ្រហឹងអាក្រក់ស្តាប់ជាងសំឡេងចាបចូលសំបុកឆ្ងាយណាស់។ សម្លឹងមើលពីក្បាលខ្មៅដ៏កុះករនោះត្រង់ទៅលើ គឺត្រូវប៉ាច់ចំពីក្រោមដើមត្នោតបីដើមក្នុងសុបិនខ្ញុំ។ ងាប់ហើយ! មកមិនទាន់គេទេខ្ញុំ! ដំបូកក្រោមដើមត្នោតបីដើមនេះប្រាកដជាមានកំណប់មែនហើយ។ តើអ្នកណាទៅហ្ន៎បានជាមកពន្យល់សប្តិប្រាប់មនុស្សមួយភូមិយ៉ាងនេះ?

“អ៊ើ! អាអ្នកជីក! ជីកយូរហើយ ឃើញកំណប់នៅហ្អា៎?” សំឡេងនេះ បន្លឺចេញពីមាត់មនុស្សដែលឈរនៅខាងក្រៅ ចូលទៅជីកកំណប់មិនបាន។

“ប្រូស!” កុំច្រឡំ! មិនមែនផ្លែត្នោតទុំជ្រុះធ្លាក់ត្រូវក្បាលហ្វូងមនុស្សទេ។ គឺសំឡេងបុរសពីរនាក់ដាល់គ្នាដួលច្រងាប់ច្រងិល។ ឱ! ផ្លែត្នោតអើយ ធ្លាក់ត្រូវក្បាលអាពីរនាក់ហ្នឹងឱ្យបែកអំពិលអំពែកទៅមើល៍!

“នែ៎! ឈប់វ៉ៃតប់គ្នាទៅអារំបល់យក៍! ពួកអ្ហែងប្រយ័ត្នកាប់គ្នាងាប់ ខានបានកំណប់។” ឮអ៊ំស្រីម្នាក់ដាស់តឿន ទើបអាពីរនាក់នោះឈប់វ៉ៃគ្នា រួចត្រឡប់ទៅច្របូកច្របល់នឹងគេឯងបន្តទៀត។

“ផាំង!” កូនក្មេងស្រែកយំចាច។ មនុស្សគ្រប់គ្នាងាកទៅមើលទិសដៅមួយ។ គឺនគរបាលម្នាក់ធ្វើឫកសឿងសម្បើមណាស់ ដៃកាន់កាំភ្លើងបាញ់ទៅឋានលើក្ឌាំង រួចឱនមុខសន្លឹមៗ វាត់គ្រាប់ភ្នែកវ៉េវទៅគ្រាប់ភ្នែករាប់មិនអស់ ហើយបោះដឹងសម្តីយ៉ាងឈ្លើយថា “ឆាប់ចេញពីដំបូកនេះឱ្យអស់ភ្លាម!…”

“ខ្យល់គរ!” សំឡេងអ្នកភូមិផ្អើលឆរទៅមើលយាយចាស់ម្នាក់ដែលដួលសន្លប់។

“ផាំង!” ស្នូរកាំភ្លើងលាន់ម្តងទៀត។ អ្នកភូមិធ្វើភ្នែកឡេមឡាមដាក់គ្នា។ អានគរបាលនោះក៏ស្រែកចំទាល “កុំរញ៉េចរញ៉កទៀត! នាំគ្នាយកយាយខ្យល់គរទៅផ្ទះគាត់ទៅ! មនុស្សជិតងាប់ហើយ មិនព្រមជួយគ្នាទេ! ហើយកូនចៅអាណាស្រែកយំឱ្យទ្រហឹងហ្នឹង ឆាប់យកទៅឱ្យបៅឱ្យអីទៅ! យី! ជ្រើមនោះជ្រើម! កំណប់ស្អីមកនៅកណ្តាលវាលស្រែហ្នឹង? ឆាប់ទៅផ្ទះឱ្យអស់ភ្លាម!”

“មិនភ្លើទៅទេ! ម៉េចប្រុងយកកំណប់តែម្នាក់ឯងអេះ?” សំឡេងយុវជនក្លាហានម្នាក់។

“ផាំង!” យុវជនក្លាហានឡើងស្វាយបបូរមាត់។ នគរបាលអាងកាំភ្លើង ស្រែកឮឡូងៗទៀត “អ្ហែងអាងអីថាឱ្យអញ? នេះជាបញ្ជារបស់លោកមេឃុំ! ឥឡូវយើងប្រាប់ជាចុងក្រោយ ប្រញាប់ទៅផ្ទះឱ្យអស់។ មានកំណប់ឬគ្មាន ទុកឱ្យក្រុមការងារឃុំសង្កាត់គេធ្វើការ។ វាមិនមែនជារឿងដែលអ្នកភូមិគ្រប់គ្នា មកជីកដណ្តើមគ្នាអ៊ីចឹងទេ។ បើមានកំណប់មែន លោកមេឃុំប្រាកដជាយកទៅរាយការណ៍ដល់ថ្នាក់លើបន្ត ព្រោះវាជាទ្រព្យសម្បត្តិជាតិ ហើយក៏គង់តែយកមកអភិវឌ្ឍភូមិឃុំដដែលទេ។”

អ្នកភូមិស្ងាត់ជ្រាបលែងមាត់ក រួចបើកផ្លូវឱ្យក្រុមការងារប្រទេសជាតិ ដើរចូលទៅជីកដំបូកតាមក្បាលចិត្ត។ លោកមេឃុំនិងប្រពន្ធធ្វើមុខឆ្លេឆ្លាដូចមេខ្លាឃ្លោក។ ឯមេភូមិវិញខំដើរទៅញញឹមញញែមដាក់ថ្នាក់លើ “កុំតែបានលោកមេឃុំមកទេ! បើឱ្យអ្នកភូមិប្រជ្រៀតគ្នាគ្មានដឹងខ្យល់អ៊ីចឹង មិនដឹងថា គិតបែងចែកកំណប់យ៉ាងម៉េចកើតឡើយ។”

“អើ! បើមានកំណប់មែន ចាំខ្ញុំចែកឱ្យលោកឯង។ ប៉ុន្តែតើពិតជាមានកំណប់មែនអេះ?”

“បាទ! ប្រាកដណាស់! អ្នកភូមិទាំងអស់សុទ្ធតែយល់សប្តិឃើញដូចគ្នា ហើយខ្ញុំ ប្រពន្ធខ្ញុំ កូនខ្ញុំបីនាក់ទៀតក៏សុទ្ធតែយល់សប្តិឃើញគេប្រាប់កំណប់នេះដែរ។ បើសិនជាលោកមេឃុំរស់នៅភូមិនេះ ក៏ច្បាស់ជាបានយល់សប្តិនឹងគេឯងដែរមិនខាន។ តែឆ្ងល់ដែរ! បើប្រាប់កំណប់ ម៉េចចាំបាច់ប្រាប់មនុស្ស មួយភូមិអ៊ីចឹង?”

អូ! អ្នកភូមិទាំងឡាយមិនទាន់នាំគ្នាទៅផ្ទះវិញទេ នៅតែឈររេរាៗ ក្រឡឹងអ្នកជីកកំណប់ហ្នឹងដដែល។ ពួកគេប្រហែលជាគិតរៀងៗខ្លួនថា វាគ្មានអាណាសម្បូរគ្រាប់កាំភ្លើងបាញ់សម្លាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាទេ ហើយបើទុកជាបាញ់ ក៏បាញ់អ្នកដទៃមុនខ្លួនដែរ។ ចំណែកខ្ញុំឯណេះអស់ពីឈរមើលគេភ្លឹកភ្លាំងមួយសន្ទុះ ក៏ល្មមអស់ចិត្តទៅផ្ទះវិញដែរ ស្រាប់តែ “ឃើញហិបដែកមួយហើយ!”

ឮសំឡេងនេះ មេឃុំក៏ស្រែកបញ្ជាយ៉ាងរំភើប “ឆាប់លើកមក៍! ទុកឱ្យអញបើកដោយផ្ទាល់ដៃ!”

អ្នកភូមិជ្រួលជ្រើមរត់ទៅមើលមេឃុំបើកហឹប។ ខ្ញុំគិតថា កំណប់ស្អីក៏កំណប់ទៅ! មនុស្សច្រើនយ៉ាងនេះវាគ្មានសល់ចំណែកខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញធ្វើមិនដឹង… បានប្រមាណបីនាទី…

“គ្រាំង!!!” មិនមែនស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើងទេ! ឱនត្រចៀកមកខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់ “…គឺ…កំណប់…មីន!”

 

កក្កដា ២០០៧

ដោយ សុខ ចាន់ផល

ព្រោះ​យើង​ជា​មិត្ត

19 មតិ

វាជារឿងអស្ចារ្យណាស់ នៅពេល​មនុស្សពីរនាក់​ដែល​មិន​មែន​ជា​សាច់ញាតិ​នឹង​គ្នា​សោះ អាច​ស្រលាញ់​រាប់អាន​គ្នា នឹកគ្នា គិតគ្នាបែបនេះ…

ប៉ុន្តែ​ហេតុ​អ្វី​ក៏​មិត្ត​ភក្តិ​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ស្រលាញ់​​រាប់​អាន​គ្នា​ខ្លះ ​អាចក្លាយ​ជា​​ស្អប់​គ្នា​វិញ? បើ​ជា​មិត្ត​ភាព​ពិត ខ្ញុំ​គិត​ថា​អ្វី​ក៏​អាច​អត់​ឱន​ឱ្យ​គ្នា​ដែរ ព្រោះ​​ទំនាស់​​ខ្លះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ការយល់​ច្រឡំ​ប៉ុណ្ណោះ ​បើ​អ្នក​អត់​ឱន​ឱ្យ​មិត្ត​ល្អ​របស់​អ្នក​មិន​បាន​ វា​ជា​រឿង​សោកស្ដាយ​បំផុត…

សូម​ឱ្យ​មិត្ត​ភាព​របស់​អ្នក​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​រៀង​រហូត… សង្ឃឹម​ថា ​ចម្រៀង​មួយ​បទ​នេះ​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​នឹក​ដល់​មិត្ត​ល្អ​របស់​អ្នក!

វេលារសាត់ទៅ ពួកយើង​ក៏​ឃ្លាត​គ្នា អ្នកជាមនុស្ស​ស្និទ្ធស្នាល ជាទីប្រឹក្សាខ្ញុំ ជួនកាលពេលស្ដាប់ចម្រៀង ធ្វើឱ្យខ្ញុំយំ ព្រោះខ្ញុំនឹកមិត្ត…

ព្រោះខ្ញុំនឹកមិត្ត

ទោះបីជានៅទីណា សង្ឃឹមអ្នកបានសុខ អ្នកគឺជាមនុស្សសំខាន់ ជាផ្នែកនៃជីវិត ម៉ោងពេលពួកយើងខុសគ្នា ប៉ុន្តែនៅដូចដួងចិត្ត ព្រោះខ្ញុំគិតមិត្ត…

ព្រោះខ្ញុំគិតមិត្ត

ដង្ហើមខ្ញុំគិតដល់អ្នក អ្នកជាកម្លាំងចិត្ត ធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំឱ្យសម្លឹងពិភពលោក ឱ្យសង្ឃឹមដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យលើមេឃា

ពិភពលោកមានព្យុះភ្លៀង ស្ដាប់ចម្រៀងលាងដួងចិត្ត កុំចុះចាញ់វាសនា​ គ្រប់ពេលវេលាអ្នកគឺជាមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំ

នៅតែមានរូបអ្នកនៅក្បែរ នៅតែនឹកបារម្ភពីអ្នក សូមអ្នកថែរក្សាខ្លួនឯងកុំឱ្យឈឺជំនួសខ្ញុំ ដែលមិនអាចថែអ្នក បើសិនមិត្តមានបញ្ហាអ្វីសូមចិត្តកុំលាក់ ត្រូវដឹងថានៅមានមិត្តម្នាក់ចាំជួយដោះស្រាយ

នៅតែមានរូបអ្នកនៅក្បែរ នៅតែអាចញញឹមព្រោះអ្នក មិត្តយល់ចិត្តទោះមានតែម្នាក់ តែអាចប្រាប់រឿងក្នុងចិត្តឱ្យរសាយ អ្នកស្គាល់ខ្ញុំជាងខ្ញុំខ្លួនឯងទោះបីឃ្លាតឆ្ងាយ អរគុណអ្នកតែងតែជឿជាក់មិនធ្លាប់ជិនណាយ

ព្រោះយើងជាមិត្ត

 

ព្រោះយើងជាមិត្ត (CD RHM Vol.407)

អត្ថបទចម្រៀងៈ សុខ ចាន់ផល

សម្រួលតន្ដ្រីៈ ម៉ម សុគន្ធា

ច្រៀងដោយៈ ណុប បាយ៉ារិទ្ធ & ឆន សុវណ្ណរាជ

Older Entries Newer Entries