យុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ

នេះគឺរឿង «យុត្តិធម៌» ដែលខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ថានឹងដាក់ជូនអាន! ខ្ញុំសរសេរជាតួអង្គមនុស្សស្រីលើកទីមួយ ហេតុនេះនៅពេលអានរួចសូមជួបកុំមិនផងណា៎! ចង់ដឹងថា តើអ្នកទាំងអស់គ្នាយល់យ៉ាងម៉េចដែរ ចំពោះរឿងនេះ?

យុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ ដើម្បីប្រជាជនខ្មែរចូលចិត្តអានសៀវភៅ!

សូមអញ្ជើញអ្នកស្រលាញ់អក្សរសាស្រ្ដទាំងអស់ចូលរួមជាមួយយើងខ្ញុំ!

 

យុត្តិធម៌

និពន្ធដោយ សុខ ចាន់ផល

អ្នកដឹងទេ ជួនកាលមនុស្សបែរជាខ្លាចយុត្តិធម៌ដែលគេផ្ដល់ឲ្យខ្លួន? យុត្តិធម៌ត្រឡប់ជាធ្វើឲ្យខ្ញុំអាម៉ាស់មុខ និងយល់ថាខ្លួនឯងខ្វះឋានៈក្នុងនាមជាមនុស្សទៅវិញ។

កាលពីមុនខ្ញុំជាកូនស្រីម្នាក់រស់តាមលំអានចាស់ទុំ ខំរៀនរៀបកិរិយា សម្ដីសំដៅឲ្យល្អឥតខ្ចោះ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក្លាយជាភរិយាម្នាក់…

ខ្ញុំប្រហែលចាប់ផ្ដើមស្រលាញ់ស្វាមីខ្ញុំកាលថ្ងៃរៀបការនោះហើយ។ ពួកយើងគឺជាគូស្វាមីភរិយាដ៏ក្មេងខ្ចី ទុកដាក់ដោយអ្នកមានគុណ។ ខ្ញុំលួចសម្លឹងស្នាមញញឹមរបស់ប្ដីខ្ញុំដោយចិត្តរំភើប ព្រោះខ្លួនអាចក្លាយជាមនុស្សស្និទ្ធស្នាលជាងគេរបស់គាត់។ ម្តាយខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំថា ប្ដីខ្ញុំជាសុភាពបុរស មិនធ្លាប់មានសង្សារ មិនចេះដើរលេងល្បែងស្រីស្រា ក៏គឺជាបុរសក្នុងក្ដីស្រម៉ៃរបស់នារីផងទាំងពួង។

ក្រោយពីរៀបការប្ដីប្រពន្ធយើងរស់នៅក្នុងផ្ទះដ៏ប្រណីតមួយ។ ខ្ញុំក្លាយខ្លួនជាមេផ្ទះ និងបានរកឃើញនូវអារម្មណ៍ដ៏មានសុភមង្គលថ្មីមួយ។ កាលណោះពេលវេលាកន្លងទៅជាមួយដួងចិត្តរំភើបជាប់ជានិច្ច។ ការទង្ទឹងចាំផ្លូវប្ដីត្រឡប់មកពីធ្វើការនៅតែជាអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំអាល័យ។ ទោះយ៉ាងណាតើមានរឿងល្ខោនណាដែលមិនចេះចប់នោះ? មិនយូរប៉ុន្មានជីវិតខ្ញុំក៏ដើរដល់ផ្លូវបត់មួយទៀត។

រៀបការបានប្រាំឆ្នាំហើយ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់មានកូនម្នាក់។ ម្ដាយខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំជារឿយៗថា ឲ្យខ្ញុំប្រញាប់មានកូន ព្រោះមានតែកូនប៉ុណ្ណោះទើបអាចចងជើងប្ដីបាន។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់វិញថា ប្ដីខ្ញុំមិនដូចគេទេ។ រួចខ្ញុំសើច។ បន្ទាប់មកខ្ញុំយកសម្ដីគាត់មកគិតម្ដងទៀត។ មនុស្សពីរនាក់គេងលើគ្រែជាមួយគ្នារាល់ថ្ងៃ ហេតុអ្វីត្រូវរកមធ្យោបាយចងជើងគ្នាទៀត?

សម្ដីម្ដាយខ្ញុំផ្ដេសផ្ដាសមែន ប៉ុន្តែពេលមួយនោះមកដល់ខ្ញុំក្លាយជាមានអារម្មណ៍ផ្ដេសផ្ដាសជាងសម្ដីនោះទៅ​ទៀត។ ថ្ងៃមួយប្ដីខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះយឺត។ គាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំយ៉ាងមុត រួចក៏បែរខ្នងនិយាយថា «បងចង់លែង គ្នាជាមួយអូន…»

ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឮប្ដីខ្ញុំចេះនិយាយលេងទេ តែខ្ញុំបែរជាគិតថា គាត់និយាយលេងជាមួយខ្ញុំ។ និយាយពាក្យឆ្កួតនោះរួច គាត់ដើរចេញពីផ្ទះ ហើយបើកឡានចេញទៅក្រៅបាត់។ ពេញមួយយប់ខ្ញុំនៅក្នុងផ្ទះម្នាក់ឯង ទាំងដេកគិតរហូត ថាខ្លួនឯងកំពុងតែយល់សប្តិ។ យ៉ាងណាទោះជាពេលថ្ងៃរះហើយក៏ខ្ញុំនៅតែយល់សប្តិមិនភ្ញាក់។ ថ្ងៃនោះព្រះអាទិត្យរះបានមួយភ្លែត មេឃក៏ស្រាប់តែធ្លាក់ភ្លៀង។ ភ្លៀងរលឹមដល់ពេលបាយថ្ងៃត្រង់ទើបឈប់។ ខ្ញុំមើលទៅ​ព្រះអាទិត្យដ៏ភ្លឺថ្លា រង់ចាំប្ដីខ្ញុំមកពិសាបាយថ្ងៃត្រង់។ ប៉ុន្តែមិនឃើញគាត់មកសោះ។

មួយថ្ងៃត្រូវបានកន្លងផុតទៅទៀត តែខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ដូចសុបិន។ ខ្ញុំនៅតែរៀបចំម្ហូបបាយរង់ចាំប្ដីខ្ញុំដដែល ហើយពេលបាយថ្ងៃត្រង់ក៏ឃើញគាត់មកដល់មែន។ ខ្ញុំរត់ទៅទទួលគាត់តាមទម្លាប់ រួចដើរតាមគាត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ។​ គាត់អត់មាននិយាយអ្វីរកខ្ញុំទេ រួចក៏ស្រាប់តែហុចសឺមីមួយឲ្យមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកក្រដាសពីក្នុងសឺមីនោះ​មកមើល រួចរអិលខ្លួនដួលទៅលើឥដ្ឋ របូតក្រដាសពីដៃ…

«សូមអូនជួយចុះហេត្ថលេខាលើក្រដាសនេះទៅ!‍»

ផែនទ្រូងខ្ញុំញ័ររញ្ជួយ ខ្លួនអង្គុយធ្មឹងដូចមនុស្សខូចសតិ។ ប្ដីខ្ញុំនិយាយមកខ្ញុំតិចៗថា «សូមទោស! បើអូនមានសំណូមពរអ្វី ប្រាប់បងមក៍! អ្វីក៏ដោយ បើបងមានលទ្ធភាព បងនឹងធ្វើឲ្យអូន!»

«តើជាសុបិនមែនទេ?» ខ្ញុំនិយាយទាំងមិនហ៊ានមើលមុខគាត់។

«ជាពេលដែលយើងភ្ញាក់ពីសុបិនទៅវិញទេ! យើងសុបិនធ្វើជាប្ដីប្រពន្ធអស់ប្រាំឆ្នាំហើយ…​ ពេលនេះយើងភ្ញាក់ហើយ! យើងបានចំណាយពេលប្រាំឆ្នាំដោយគ្មានន័យ…»

ហេតុអ្វីចំណាយពេលប្រាំឆ្នាំដោយគ្មានន័យ? ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្រក់ទឹកភ្នែកដូចទឹកភ្លៀង។ ហេតុអ្វី? ខ្ញុំខំរកនឹករឿងរ៉ាវប្រាំឆ្នាំកន្លង គិតថាហេតុអ្វីក៏គ្មានន័យ។ ខ្ញុំសួរប្ដីខ្ញុំថា «តើព្រោះអូនគ្មានកូនមែនទេ?»

គាត់គ្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា «យើងមិនអាចមានកូនបានទេ ព្រោះយើងគ្មានស្នេហាជាមួយគ្នា។»

«ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វីយើងត្រូវលែងគ្នា​ បងប្រាប់ខ្ញុំផង!» ខ្ញុំទទូចសួរគាត់។

នៅទ្រឹងមួយស្របក់ ទើបគាត់ឆ្លើយថា​ «កន្លងមកខ្ញុំមិនដែលស្រលាញ់នាងទេ។ មង្គលការរបស់ពួកយើងគឺរៀបចំដោយចាស់ទុំ។ ខ្ញុំដឹងថានាងក៏ដូចខ្ញុំ។​ ពួកយើងគឺជាកូនដែលស្ដាប់បង្គាប់ និងគឺជាមនុស្សរស់ក្នុងដួងចិត្តអ្នកដទៃ។ ធាតុពិតពិភពលោកនេះធំណាស់ សោតឯជីវិតមនុស្សបែរជាខ្លី…​ ពេលនេះខ្ញុំចង់ដើរក្នុងពិភពលោកដ៏ធំ​នេះ ដោយ​ពាក់ស្បែកជើងដែលទិញដោយខ្លួនឯង។ យើងមិនអាចធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាពេញចិត្តយើងនោះទេ ហេតុអ្វីក៏យើង​មិនធ្វើដើម្បីខ្លួនឯង?»

ប្ដីខ្ញុំបានដើរចេញពីជីវិតខ្ញុំដោយគ្មានថ្ងៃត្រឡប់។ ខ្ញុំយំ… យំរហូតថ្ងៃនិងយប់កន្លងផុតទៅ ក៏ខ្ញុំនៅតែយំ។ ប្ដីខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្ញុំ តែខ្ញុំបែរជាស្រលាញ់គាត់ខ្លាំងហួសថ្លែង។ ជីវិតប្ដីប្រពន្ធប្រាំឆ្នាំគឺជាអនុស្សាវរីយ៍របស់ខ្ញុំតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។​ តើស្នាមញញឹមដែលគាត់ធ្លាប់ផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំកន្លងមកគឺជាទុក្ខព្រួយរបស់គាត់ឬ? ខ្លួនប្រាណដែលធ្លាប់តែស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នា តើមិនមែនជាខ្លួនប្រាណរបស់គាត់ទេមែនទេ?

ខ្ញុំដេកគិតហូរទឹកភ្នែកអស់បីថ្ងៃ ក៏សម្រេចចិត្តទៅផ្ទះឪពុកម្តាយក្មេករបស់ខ្ញុំ។​ បីថ្ងៃនេះខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងមិនអាចរស់ដោយគ្មានប្ដីខ្ញុំបានឡើយ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាឪពុកម្ដាយក្មេកខ្ញុំអាចជួយខ្ញុំបាន។ លុះទៅដល់ុំញាក់ ុំទៀតថាក៏ឃើញ​ឡានប្ដីខ្ញុំ​ចតនៅទីនោះដែរ។ ខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះទាំងភ័យផងអរផង។ ឮសំឡេងឪពុកក្មេកខ្ញុំខ្លាំងៗ កំពុងខឹង​ច្រឡោតប្ដីខ្ញុំ ព្រោះគាត់បានយករឿងសុំខ្ញុំលែងគ្នាទៅជម្រាប។ ខ្ញុំឈរស្ដាប់ពីក្រៅ «អ្ហែងកំពុងឆ្កួតមែនទេ? ម៉េចក៏អ្ហែងក្លាយជា​អ៊ីចឹង?»

ប្ដីខ្ញុំមិនធ្លាប់តមាត់ឪពុកទេ តែពេលនោះគាត់ផ្លាស់ប្ដូរអស់​​ «ខ្ញុំគិតរួចហើយ​ ថាប៉ាម៉ាក់និងញាតិមិត្តគ្រប់គ្នាប្រាកដជាថាខ្ញុំឆ្កួត…​ តាំងពីតូចមក៍ក្នុងភ្នែកអ្នកទាំងអស់គ្នាយល់ថាខ្ញុំគឺជាកូនដ៏ស្ដាប់បង្គាប់ ជាមនុស្សដ៏ចេះដឹង។ ខ្ញុំធ្វើ​កូនល្អ ធ្វើមនុស្សចេះដឹងយូរហើយ។ ហេតុអីខ្ញុំត្រូវរស់នៅដើម្បីអ្នកទាំងអស់គ្នា? ខ្ញុំតែងតែធ្វើឲ្យប៉ាម៉ាក់សប្បាយចិត្ត ហេតុអ្វីប៉ាម៉ាក់មិនធ្វើឲ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តផង?»

«អ្ហែងប្រាប់អញមក៍ ហេតុអីអ្ហែងចង់លែងប្រពន្ធ?» ឪពុកក្មេកខ្ញុំសម្លុតសួរគាត់។

«តើពេលប៉ាទៅដណ្ដឹងប្រពន្ធឲ្យខ្ញុំ ប៉ាមានសួរចិត្តខ្ញុំទេ? ខ្ញុំរៀបការជាមួយមនុស្សស្រីដែលប៉ាម៉ាក់ស្រលាញ់ មិនមែនខ្ញុំស្រលាញ់ទេ។ យ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែខំកសាងគ្រួសារមួយ ដើម្បីឲ្យប៉ាម៉ាក់សប្បាយចិត្ត។ ពេលវេលាកន្លងមកល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ…​ ពេលនេះខ្ញុំចង់មានជីវិតថ្មី… គឺខ្ញុំបានស្គាល់នារីម្នាក់ ដែលជាអ្នកប្រាប់ឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនថា គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើគឺសម្ដែងល្ខោន…»

ឮសម្ដីនេះទើបខ្ញុំដឹងពីមូលហេតុដែលគាត់ចង់លែងលះខ្ញុំពិតប្រាកដ។ ឪពុកក្មេកខ្ញុំស្រែកឲ្យគាត់ថា «អាចង្រៃ! តាមពិតអ្ហែងមានស្រី! ហេតុអីអញមានកូនបែបនេះ?»

ប្ដីខ្ញុំតបថា «ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំសូមរស់នៅដើម្បីខ្លួនឯងម្ដង តើបានទេ?»

ខ្ញុំរឹតតែស្រណោះខ្លួនខ្លាំង ពេលឮឪពុកក្មេកខ្ញុំស្ដីឲ្យប្ដីខ្ញុំថា «ចុះប្រពន្ធអ្ហែងនាងធ្វើអីខុស? នាងស្រលាញ់អ្ហែងខ្លាំងប៉ុណ្ណា អ្ហែងក៏ដឹង… នៅសុខៗអ្ហែងបែរជាសុំលែងនាង តើនាងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា? ប្រពន្ធអ្ហែងគឺជាកុលស្រ្តីពិត​ ហេតុអីបែរជាមកជួបប្តីដូចជាអ្ហែង? បើអ្ហែងទុកអញជាឪពុក ត្រូវតែឈប់ទាក់ទងជាមួយស្រីនោះ ហើយទៅសុំទោសប្រពន្ធអ្ហែងវិញ! អ្ហែងត្រូវផ្ដល់យុត្តិធម៌ឲ្យនាង»

«ហេតុអី្វខ្ញុំត្រូវផ្តល់យុត្តិធម៌ឲ្យនាង?»

ស្តាប់ដល់ពាក្យយុត្តិធម៌នេះ ខ្ញុំក៏យកដៃជូតទឹកភ្នែក រួចរត់ទៅផ្ទះខ្ញុំវិញ។ តើស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចជាខ្ញុំនេះ អាចមានយុត្តិធម៌ដែរទេ?

 

សូមជួយឆ្លើយសំណួររបស់នាងផង!

 

តែងនៅថ្ងៃទី ២១ មិថុនា ២០០៨ 

កាលពីប៉ុន្មាននាទីមុននេះ… (ធ្វើឱ្យផ្លូវការបន្តិច) ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហេលហាលខ្លាំងណាស់ មិនដឹងធ្វើអ្នកនិពន្ធធ្វើអីទេ តែក្រោយមកខ្ញុំក៏ជជែកលេងជាមួយ កញ្ញា ច័ន្ទ មល្លិកា ដែលគាត់បានលើកយកគំនិតចង់ធ្វើសៀវភៅជាមួយក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរយើងមកនិយាយ។ មែនហើយ! អារម្មណ៍ហេលហាលរបស់ខ្ញុំអាចកើតមកពីមិនបានធ្វើអីមានប្រយោជន៍ នាពេលកន្លងមកនេះ។ ហេតុនេះខ្ញុំក៏ជជែកវែកញែកពីគោលបំណងរបស់ក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរពួកយើងជាមួយគាត់ ហើយគាត់ក៏សួរថា តើពួកយើងពេលនេះមានប៉ុន្មាននាក់។

សេចក្ដីជូនដំណឹងមួយនេះ គឺខ្ញុំចង់ជម្រាបដល់សមាជិកយើងទាំងអស់ថា ពួកយើងដែលរវល់ជាមួយការងាររៀងៗខ្លួន គួរតែលៃពេលវេលារៀបចំក្រុមមួយនេះជាថ្មីម្ដទៀត ហើយបើឯកភាពក៏សុំបញ្ចេញវិចារប្រាប់ផង ក៏ដូចជាសមាជិកថ្មីៗទាំងអស់ ក៏ដូចជាកូនខ្មែរដែលស្រលាញ់អក្សរសាស្រ្តជាតិយើងទាំងអស់ សូមអញ្ជើញមកចូលរួមក្រុមពួកយើង ដើម្បីអាចធ្វើការងាររួមគ្នាលើវិស័យដែលយើងស្រលាញ់នេះ។

ប្រសិនបើមានការគាំទ្រពីបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំជាមួយនឹង កញ្ញា ច័ន្ទ មល្លិកា នឹងរៀបចំការប្រជុំមួយនាពេលឆាប់ៗនេះ!

បញ្ជាក់៖ ខ្ញុំចង់ដំណើរការការងារនេះឆាប់ៗ ហេតុនេះសូមបង្ហាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់លោកអ្នកដល់ខ្ញុំឆាប់ៗផង នឹងអាលខ្ញុំគិតគូរជាមួយ កញ្ញា ច័ន្ទ មល្លិកា បន្ត ប៉ុន្តែបើជូនដំណឹងហើយ ស្ងាត់បាត់ជ្រាប ព្រោះគ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ ខ្ញុំមានតែខ្មាសគេហើយ។ នេះគឺអាសដ្ឋានម៉ែលរបស់ខ្ញុំ chanphalsok@yahoo.com មិនមែនប្រកាសរាប់អានមិត្តអីទេ គឺបើលោកអ្នកចង់ចូលរួមក្នុងក្រុម យុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ អាចវិចារនៅក្នុងប្រកាសនេះក៏បាន ឬក៏អាចផ្ញើម៉ែលប្រាប់ខ្ញុំក៏បាន។

សូមអរគុណជាអនេក!

សេចក្តីស្រឡាញ់ជាអ្វី?(១) ជាស្នេហាឬ? ជាការលះបង់? លះបង់អ្វី? ពេលវេលា និងអាយុជីវិត?… ជួនកាលយើងស្រឡាញ់គេ តែគេមិនស្រឡាញ់យើងវិញ មានពេលខ្លះគេស្រឡាញ់យើង ប៉ុន្តែយើងពុំស្រឡាញ់គេវិញក៏មាន។ សេចក្តីស្រឡាញ់គឺចង់ឱ្យមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ទទួលបាននូវសេចក្តីសុខ ទោះបីជាគេមានក្តីសុខជាមួយបុគ្គលទី៣ ក៏យើងនៅតែស្រឡាញ់គេដែរ… បើយើងស្រឡាញ់គេពពិតប្រាកដមែន យើងគ្មានសិទ្ធិបៀតបៀនគេថែមទៀត… បើមិនដូច្នេះមានន័យថាយើងពុំស្រឡាញ់គេពិតនោះទេ។ គ្រប់អ្វីទាំងអស់របស់មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ គឺជាទីស្រឡាញ់របស់យើង។ អំពើល្អរបស់គេគួរឱ្យសរសើរ គោរពស្រឡាញ់ ឯអំពីអាក្រក់របស់គេនោះគឺគួរឱ្យអាណិតអាសូរ និងចង់ជួយកែប្រែ។ យើងស្រឡាញ់នរណាម្នាក់មិនសង្ឃឹមរំពឹងថាចង់បានអ្វីពីគេមកវិញ ឬចង់ផ្តល់អ្វីឱ្យគេនោះក៏ទេដែរ គឺចង់មានន័យថាបន្ទាប់ពីយើងទាំងពីរជួបជុំគ្នា អ្វីៗត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ចំណុចទន់ខ្សោយខ្វះខាត នឹងត្រូវបានកែប្រែនិងបំពេញឱ្យបានល្អប្រសើរឡើង។ ជីវិតរបស់អ្នករស់នៅមិនយូរប៉ុន្មានទេ ចូរស្រឡាញ់មនុស្សដែលស្រឡាញ់អ្នក។ សូមចងចាំថា ជីវិតរបស់អ្នកមិនប៉ុន្មានយូរនោះទេ តើអ្នកមានពេលវេលាឯណាទៅស្រឡាញ់មនុស្សដែលមិនស្រឡាញ់អ្នកនោះ?…

សូស្តី! តាមពិតភាសាអង់គ្លេសខ្ញុំខ្សោយណាស់ តែអត្ថបទនេះពាក្យស្រាលៗដែរ… គឺលោកគ្រូម្នាក់ផ្ញើឱ្យខ្ញុំ! អានដំបូងឡើងភ្ញាក់ ស្មានតែរឿងពិតរបស់គាត់ ហើយដល់ឃើញវែងពេកក៏ព្រីនយកទៅទុកអាន… ខ្ជិលអានដែរហ្នឹង តែយប់នោះដេកអត់លក់ក៏យកមកអាន… ចង់ប្រាប់ថា អត់ស្ដាយពេលទេ ហើយក៏មិនបាច់ខំប្រឹងអានដែរ ព្រោះរឿងនេះល្អមែនទែន! ប្រហែលជាមានអ្នកធ្លាប់អានហើយក៏មិនដឹង រីឯខ្ញុំវិញ អាចបណ្ដើររំភើបបណ្ដើរ លុះអានដល់ចប់ក៏ញញឹមផង សើចផង រីករាយជាមួយនឹងតួនៅក្នុងរឿង ហើយក៏គិតថាត្រូវតែយកចែកឱ្យគេឯងអានផង។ អត់ដឹងថា អ្នកណាជាអ្នកសរសេរទេ ហើយអានដំបូង «យ៉ី! ស្រដៀងរឿង យុត្តិធម៌ របស់ខ្ញុំម្ល៉េះ!» ដល់អានចប់ បានដឹងថាខុសគ្នាដាច់ រឿងខ្ញុំប្រហែលអត់ល្អដូចរឿងនេះទេ តែចាំខ្ញុំដាក់ជូនអានដែរ។

It is really touching!

 
 To All Married Couples and Singles Who Intend To Get Married.

When I got home that night as my wife served dinner, I held her hand  and said, I’ve got something to tell you. She sat down and ate  quietly. Again I observed the hurt in her eyes.

 Suddenly I didn’t know how to open my mouth. But I had to let her know  what I was thinking. I want a divorce. I raised the topic calmly. She didn’t seem to be annoyed  by my words, instead she asked me softly, why? I avoided her question.  This made her angry. She  threw away the chopsticks and shouted at me, you are not a man!

That night, we didn’t talk to each other. She was weeping. I knew she  wanted  to find out what had happened to our marriage. But I could hardly give  her a satisfactory answer, I had lost my heart to a lovely girl called Dew.  I didn’t love her anymore. I just pitied her!

With a deep sense of guilt, I drafted a divorce agreement which stated  that she could own our house, 30% shares of my company and the car.  She  glanced at it and then tore it into pieces. The woman who had spent ten years  of her life with me had become a stranger. I felt sorry for her wasted  time, resources and energy but I could not take back what I had said for I  loved Dew so dearly.

 Finally she cried loudly in front of me, which was what I had expected  to see. To me her cry was actually a kind of release. The idea of divorce  which had obsessed me for several weeks seemed to be firmer and clearer now.

The next day, I came back home very late and found her writing something  at the table. I didn’t have supper but went straight to sleep and fell asleep very fast because I was tired after an eventful day with Dew. When I  woke up, she was still there at the table writing. I just did not care so I turned over and was asleep again.

 In the morning she presented her divorce conditions: she didn’t want  anything from me, but needed a month’s notice before the divorce. She  requested that in that one month we both struggle to live as normal a  life as possible. Her reasons were simple: our son had his exams in a months  time and she didn’t want to disrupt him with our broken marriage.

 This was agreeable to me. But she had something more, she asked me to  recall how I had carried her into out bridal room on our wedding day.  She requested that everyday for the month’s duration I carry her out of our  bedroom to the front door ever morning. I thought she was going crazy..

Just to make our last days together bearable I accepted her odd request.

I told Dew about my wife s divorce conditions. She laughed loudly and  thought it was absurd. No matter what tricks she applies, she has to  face the divorce, she said scornfully. My wife and I hadn’t had any body  contact since my divorce intention was explicitly expressed. So when I carried  her out on the first day, we both appeared clumsy. Our son clapped behind us,  daddy is holding mummy in his arms. His words brought me a sense of pain. From  the bedroom to the  sitting room , then to the door, I walked over ten meters  with her in my arms. She closed her eyes and said softly, don’t  tell our son about the divorce.. I nodded, feeling somewhat upset.

I put her down outside the door. She went to wait for the bus to work.. I  drove alone to the office.  On the second day, both of us acted much more easily. She leaned on my  chest.. I could smell the fragrance of her blouse. I realized that I  hadn’t  looked at this woman carefully for a long time.  I realized she was not young any more. There were fine wrinkles on her  face, her hair was graying! Our marriage had taken its toll on her. For a  minute I wondered what I had done to her.

On the fourth day, when I lifted her up, I felt a sense of intimacy  returning. This was the woman who had given ten years of her life to  me. On the fifth and sixth day, I realized that our sense of intimacy  was growing again. I didn’t tell Dew about this. It became easier to  carry her as the month slipped by. Perhaps the everyday workout made me  stronger.

She was choosing what to wear one morning. She tried on quite a few  dresses but could not find a suitable one. Then she sighed, all my dresses have  grown bigger. I suddenly realized that she had grown so thin, that was  the reason why I could carry her more easily.  Suddenly it hit me, .. she had buried so much pain and  bitterness in her heart.

Subconsciously I reached out and touched her head. Our son came in at  the moment and said, Dad, it’s time to carry mum out.. To him, seeing his  father carrying his mother out had become an essential part of his  life. My wife gestured to our son to come closer  and hugged him tightly. I turned my face away because I was afraid I might  change my mind at this last minute. I then held her in my arms, walking  from the bedroom, through the sitting room, to the hallway. Her hand  surrounded my neck softly and naturally. I held her body tightly, it was  just like our wedding day.

But her much lighter weight made me sad. On the last day, when I held  her in my arms I could hardly move a step. Our son had gone to school.. I held her tightly and said, I hadn’t noticed that our  life lacked intimacy. I drove to office… jumped out of the car swiftly  without locking the door. I was afraid any delay would make me change my  mind… I walked upstairs. Dew opened the door and I said to her, Sorry,

Dew, I do not want the divorce anymore.  

She looked at me, astonished. Then touched my forehead.. Do you have a  fever? She said. I moved her hand off my head. Sorry, Dew, I said, I won’t divorce. My marriage life was boring probably  because she and I didn’t value the details of our lives, not because we  didn’t love each other anymore. Now I realize that since I carried her  into my home on our wedding day I am supposed to hold her until death does us  apart.  

Dew seemed to suddenly wake up. She gave me a loud slap and then slammed  the door and burst into tears. I walked downstairs and drove away. At the  floral shop on the way, I ordered a bouquet of flowers for my wife.  The salesgirl asked me what to write on the card. I smiled and wrote: I’ll carry you out every morning until death do us apart.  

The small details of our lives are what really matter in a relationship.  It is not the mansion, the car, the property, the bank balance that  matters. These create an  environment conducive for happiness but cannot give happiness in themselves.  So find time to be your spouse’s friend and do those little things for  each other that  build intimacy. Do have a real happy marriage!  If you don’t share this, nothing will happen to you, but if you do, you  just might save a marriage

Cheer,

យ៉ាងណាដែរ? សូមប្រាប់អារម្មណ៍អ្នកដល់ខ្ញុំផង! គ្រប់យ៉ាងគឺជាការតាំងចិត្ត បើតាមខ្ញុំគិត… និយាយពីខ្ញុំក្រោយពីអានរឿងនេះចប់ មានអារម្មណ៍ថា ដឹងពីវិធីថែរក្សាស្នេហា តែស្អែកឡើងក្លាយជាឯកា ព្រោះស្នេហាខ្ញុំបាត់បង់… តែយ៉ាងណា សង្ឃឹមស្នេហារបស់អ្នកគ្រប់គ្នាសមបំណង ហើយថែស្នេហារបស់អ្នកឱ្យបានគង់វង្សណា ដើម្បីឱ្យគ្រប់រឿងរ៉ាវដែលខ្ញុំសរសេរនៅថ្ងៃក្រោយ សុទ្ធតែជារឿង Happy Ending!

អរគុណ!

…មួយឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំក៏បានសម្រេចចិត្តរៀបការជាមួយភ័ក្ត្រា។ មនុស្សទីមួយដែលខ្ញុំត្រូវអញ្ជើញ មកចូលរួមថ្ងៃរៀបការរបស់ពួកខ្ញុំ គឺជារូបរជនី។ មិនមែនមកពីខ្ញុំចង់បញ្ឈឺចិត្តនាងទេ ព្រោះខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា គ្មានថ្ងៃដែលនាងអាចឈឺចិត្តដោយសារតែរូបខ្ញុំឡើយ ប៉ុន្តែមកពីរូប​នាងគឺជានារីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ និងព្រមទាំងជាមិត្តល្អរបស់ភ័ក្ត្រាទៀត ទើបខ្ញុំចង់ឲ្យនាងមកចូលរួម ជូនពរថ្ងៃល្អរបស់ពួកខ្ញុំ។ ទោះយ៉ាងណា​ខ្ញុំនៅតែដឹងខ្លួនថា ខ្លួនឯងនៅតែមិនអាចបំភ្លេចរូបរជនីបានឡើយ។ ខ្ញុំខំបំភ្លេចនាងណាស់ តែខំបំភ្លេចនាងគឺព្រោះខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចនាង។ បើទោះបីជាខ្ញុំរៀបការជាមួយភ័ក្ត្រា ក៏ក្នុងមួយជីវិតនេះស្រមោលរបស់​រជនីមិនអាចរលត់ពីបេះដូងខ្ញុំបានដែរ ហើយភ័ក្ត្រាក៏នៅតែមិនអាចជំនួសតំណែងរបស់រជនីជារៀងរហូត។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំព្រមរៀបការ ជាមួយភ័ក្ត្រា? ហេតុផលមានពីរ ទីមួយពីព្រោះភ័ក្ត្រាស្រលាញ់ខ្ញុំ ឯទីពីរពីព្រោះខ្ញុំចង់ស្រលាញ់នារីដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ ជាជាងស្រលាញ់នារី​ដែលខ្ញុំស្រលាញ់តែម្ខាង។

រឿងហេតុនៅលើលោកនេះរមែងប្រែប្រួលមិនទៀង តែមនុស្ស​គង់នៅអាចស្វែងយល់បាន។ ប៉ុន្តែដួងចិត្តមនុស្សដែលគ្មានរូបរាងទាល់តែសោះ ពិតជារកយល់មិនបានឡើយ។ តើមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន​ខ្ញុំពួកគេកំពុងតែគិតអ្វីខ្លះទៅ? តើនៅលើលោកនេះមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ ដែលជ្រើសរើសការរស់នៅ បែកគ្នាពីមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់​អស់មួយជីវិតនោះ? ហើយតើស្នេហាពិតបរិសុទ្ធគឺជាការប្រាថ្នា ឬក៏​ជាការលះបង់? សំណួរទាំងអស់នេះបានផុសឡើងក្នុងថ្ងៃដែលខ្ញុំ​និង​ភ័ក្ត្រាយកលិខិតអញ្ជើញអាពាហ៍ពិពាហ៍ ទៅផ្ទះរបស់រជនី។ ពេលនោះ​រជនីមិននៅផ្ទះទេ គឺនៅតែម្តាយរបស់នាងដែលកំពុងតែរវល់​ធ្វើ​ម្ហូប។ ហេតុនេះភ័ក្ត្រាក៏ចូលទៅផ្ទះបាយជួយធ្វើម្ហូបគាត់ ចំណែកឯ​ខ្ញុំវិញក៏ដើរទៅលេងក្នុងសួនច្បារខាងមុខផ្ទះនោះតែម្នាក់ឯង។ ហេតុ​ការណ៍​ទាំងអម្បាលម៉ានហាក់ដូចជាបានរៀបចំទុក ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានដើរទៅ​ឃើញយន្តហោះក្រដាសមួយ ដែលជ្រុះកប់នៅក្នុងដើមផ្កាដ៏​ស៊ុប​ទ្រុបមួយគុម្ពនៅក្នុងសួនផ្កានោះ។ គ្រាន់តែបានឃើញ​យន្តហោះ​ក្រដាសនោះភ្លាម ខ្ញុំស្រាប់តែកើតអារម្មណ៍សង្វេគប្លែក។ ចិត្តខ្ញុំ​ស្រែក​ទាមទារចង់រើសយន្តហោះនោះមកមើលដោយអន្ទះសា។ វាប្រាកដ​ជាយន្តហោះដែលបត់ដោយដៃរជនីផ្ទាល់ ព្រោះនៅស្លាបម្ខាងដែលខ្ញុំ​មើលឃើញ គឺមានសរសេរឈ្មោះរបស់នាង ទាំងមានគូររូបបេះដូងព័ទ្ធជុំវិញផង។ ប៉ុន្តែនៅស្លាបម្ខាងទៀតដែលកប់បាំងទៅក្នុងស្លឹកផ្កាបាត់​នោះ ខ្ញុំមិនអាចមើលដឹងថា តើនាងសរសេរឬក៏គូររូបអ្វីនោះទេ។ ខ្ញុំក៏​លូកដៃចាប់រើសយន្តហោះក្រដាសនោះ មកមើលស្លាបម្ខាងទៀត​របស់វា… ដួងចិត្តខ្ញុំហាក់ដូចជាត្រូវតួអក្សរប៉ុន្មានតួនៅស្លាបម្ខាងទៀតនៃយន្តហោះនោះ ធ្វើឲ្យស្រឡាំងកាំងអស់ សោតឯបេះដូងខ្ញុំក៏​ចាប់ផ្តើម​លោត​ញាប់រន្ថាន់ តាមកម្សួលដួងចិត្តដ៏សែនតក់ស្លុត។ តួ​អក្សរទាំងនោះផ្គុំបានឈ្មោះមួយម៉ាត់ ហើយក៏មានគូររូបបេះដូងព័ទ្ធ​ជុំវិញ ដូចគ្នានឹងឈ្មោះរបស់រជនីនៅស្លាបយន្តហោះម្ខាងទៀតអ៊ីចឹង។ ឱ! តើកែវភ្នែករបស់ខ្ញុំស្រវាំង ឬក៏ខួរក្បាលខ្ញុំប្រាប់ខុស? តើនេះគឺជា​ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំឬក៏មិនមែន?

ចៃដន្យខណៈនោះស្រាប់តែរជនីជិះម៉ូតូចូលមកដល់។ កែវភ្នែក​របស់នាងទាំងសង គិតតែសម្លឹងមកយន្តហោះក្រដាស​នៅជាប់នឹងដៃខ្ញុំគ្មានប្រិច។ ទឹកមុខដ៏ស្រគត់ស្រគំរបស់នាង បានអង្រួនបេះដូងខ្ញុំ​ឲ្យចុកចាប់ដូចមុតបន្លា រីឯពន្លឺភ្នែកដ៏ស្រទន់របស់នាង ហាក់បានបញ្ចេញ​អត្ថន័យអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយពីក្នុងដួងចិត្ត ប្រាប់ខ្ញុំគ្មានសល់ ហើយទឹកភ្នែកដ៏ថ្លាយង់ជាច្រើនតំណក់របស់នាង ក៏ស្រក់ចុះនៅចំពោះមុខខ្ញុំ…៕

 

មីនា ២០០៧

ស្ងាត់ដល់ហើយ! ចាំអានវគ្គបន្ត «ថ្ងៃកំណើត» របស់អាចម៍ផ្កាយ ក៏មិនឃើញដាក់! អ៊ីចឹងទេ កុំឱ្យអផ្សុក អានរឿងមួយនៃសៀវភៅ កំណត់ហេតុស្នេហ៍ សិនទៅ ព្រោះដាក់បង្ហាញក្របសៀវភៅយូរហើយ តែមិនធ្លាប់ដាក់ជូនអាន…

 

បេះដូងរាបស្មើ

                                                              ដោយ សុខ ចាន់ផល

 

ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែនឹកនារីម្នាក់ខ្លាំងបំផុតនោះ ខ្ញុំបែរជាដឹង​ថា មាននារីម្នាក់ផ្សេងទៀតកំពុងតែនឹកខ្ញុំខ្លាំងបំផុតដូចគ្នា។ នៅក្នុង​លោកនេះ តើមានយុត្តិធម៌ដែរទេ? ខ្ញុំមិនអាចធ្វើឲ្យនារីដែលខ្ញុំនឹក កើត​ចិត្តនឹកសងខ្ញុំវិញទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនអាចឈប់នឹកនាងបានដែរ ហើយ​​ខ្ញុំបានត្រឹមតែអាណិតនារីម្នាក់ទៀត​ ដែលខំនឹកខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ។ ស្នេហាគឺជាចិត្តលំអៀងគ្មានយុត្តិធម៌សោះ រីឯរឿងមនោសញ្ចេតនា​រឹតតែ​គ្មានច្បាប់កំណត់ទៅទៀត។ ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកយើងទាំងបី​នាក់កើតឡើងនៅក្នុងពេលតែមួយ។ ពួកយើងគឺជាមិត្តនឹងគ្នាតាំងតែ​ពីវិទ្យាល័យរហូតដល់សាកលវិទ្យាល័យ។ រជនីនិងភ័ក្ត្រាសុទ្ធ​តែជា​នារី ដែលមានរូបសម្ផស្សស្រស់ស្អាតដូចគ្នា។ ខុសប្លែកគ្នាត្រង់រជនីមាន​អត្តចរិត​ហ្មត់ចត់ស្ងៀមស្ងាត់ តែភ័ក្ត្រាមានអត្តចរិតរួសរាយរាក់ទាក់។ អាចនិយាយបានថា ពួកគេទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែមានគុណសម្បត្តិរៀង​ខ្លួន ប៉ុន្តែនៅក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃមហាវិទ្យាល័យ ខ្ញុំក៏បានដឹងខ្លួនថា ចិត្តខ្ញុំ​ចាប់ផ្តើមលួចស្រលាញ់រជនីទៅហើយ។

រយៈកាលដែលយើងទាំងបីនាក់រៀននៅក្នុងថ្នាក់រៀនតែមួយ និង​បានជួបមុខគ្នាស្ទើរតែរៀងរាល់ថ្ងៃនោះ មនោសញ្ចេតនារបស់ខ្ញុំចំពោះ​​រជនី រឹងរឹតតែរីកដុះដាលគ្រប់វិនាទី។ កាលណោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្នេហារបស់ខ្ញុំប្រៀបដូចជាខ្យល់ ​ដែលជានិច្ចកាលតែងតែរសាត់ប៉ះ​ខ្លួន​ប្រាណ​ខ្ញុំ តែបែរជាខ្ញុំមិនអាចចាប់យកខ្យល់​នោះ​មករក្សា​ទុក​ជាប់​ខ្លួនបានទៅវិញ។ រៀននៅក្នុងបន្ទប់រៀនតែមួយ តែខ្ញុំបានត្រឹមតែ​លួច​សម្លឹងនាងពីចម្ងាយ។ ជួនកាលបើនាងមករៀនយឺតពេលបន្តិច បេះដូង​ខ្ញុំក៏ក្លាយជាក្តុកក្តួល ខ្លាចមួយថ្ងៃត្រូវកន្លងផុតទៅដោយមិន​បាន​ឃើញរូបនាង។ ក្តីស្នេហាដែលផុសចេញពីមិត្តភាពបែបនេះ ហាក់​បានកែប្រែទំនាក់ទំនងដ៏ស្និទ្ធស្នាលរវាងខ្ញុំនិងរជនី ឲ្យក្លាយទៅជា​មនុស្សពីរនាក់ ដែលមិនធ្លាប់បានស្គាល់គ្នាសោះទៅវិញ។ មនោ​សញ្ចេតនា​ចាស់ផ្លាស់ប្រែ ហាក់ដូចជាទើបតែចាប់ផ្តើមសាជាថ្មី។ ដួងចិត្តរាប់អានដ៏បរិសុទ្ធ​ ដែលធ្លាប់តែមានកន្លងមក ក៏បានប្រែក្លាយ​ទៅជាដួងចិត្តទាមទារឲ្យនាងចាប់អារម្មណ៍លើខ្ញុំ និងស្រលាញ់ខ្ញុំ ដូច​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់នាង ទាល់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំក្លាយជាអៀនប្រៀន រកនិយាយ​ជាមួយនាងលែងសម។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ដឹងថា អារម្មណ៍របស់រជនីលើរូបខ្ញុំ គ្មានប្រែប្រួលសោះ ពោលគឺខ្ញុំនៅតែមានឋានៈជាមិត្តធម្មតារបស់នាង​ដដែល។

ទំហំស្នេហ៍ដ៏ធំធេងប្រៀបដូចផ្ទៃទឹកសមុទ្រដែលរកកំណត់ឱ្យច្បាស់មិនបានរបស់ខ្ញុំលើរជនី ជំរុញឲ្យខ្ញុំគិតថា បើខ្ញុំស្រលាញ់នាង បើខ្ញុំនឹកនាង ខ្ញុំត្រូវតែប្រាប់នាង តែបើនៅតែមិនសម្តែងអារម្មណ៍ចេញ​មក​ឲ្យនាងបានដឹង តើក្តីស្រលាញ់និងក្តីនឹករឭករបស់ខ្ញុំ​នេះមានន័យ​អ្វីទៅ? ខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងខ្លាំងណាស់ថា សព្វថ្ងៃនេះនៅក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំ មានតែរូបនាងគ្រប់ដង្ហើមចេញចូល។ ពេលថ្ងៃរូបនាងប្រៀបដូចពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ ​ដែលចាំងរស្មីឲ្យខ្ញុំកក់ក្តៅ។ ពេលយប់រូបនាងប្រៀបដូច​ពន្លឺ​ព្រះចន្ទប្រកបដោយរស្មីភ្លឺស្រទន់ ជួយស្អំបេះដូងខ្ញុំឲ្យមានសង្ឃឹម ហើយបើទោះជានៅក្នុងយប់រនោច រូបនាងក៏នៅតែប្រៀបបានពន្លឺ​ផ្កាយមួយដួងដ៏ភ្លឺជាងគេ ដែលស្ម័គ្រចិត្តរះកំដរជីវិតកំព្រា​របស់​ខ្ញុំ​គ្រប់​រាត្រីកាល។ ខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងទៀតថា ពេលណាមេឃភ្លៀង​ខ្ញុំតែង​សម្លឹងមើលភ្លៀង ដោយចាត់ទុកតំណក់ទឹកភ្លៀងគឺជារូបនាង សោត​ឯ​សំឡេងទឹកភ្លៀងគឺជាចម្រៀង ដែលនាងច្រៀងបំពេខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ​ឃ្លា​ចុង​ក្រោយបង្អស់ខ្ញុំនឹងប្រាប់នាងថា រូបឧបមាទាំងអស់នោះគ្រាន់​តែ​ជា​រឿងកុហកខ្លួនឯងរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យជីវិតខ្ញុំអាចស្រមៃថា កំពុង​មាន​រូបនាង​នៅក្បែរតែប៉ុណ្ណោះ។ បើសិនជាមានរូបនាងនៅក្បែរខ្លួន​ខ្ញុំ​រាល់ថ្ងៃ នោះជីវិតខ្ញុំនឹងលែងត្រូវការអ្វីទាំងអស់។ បាននៅក្បែររជនី ទោះបីជាធាតុអាកាសក្តៅដូចនៅវាលខ្សាច់សាហារ៉ា ក៏ជីវិតខ្ញុំនៅតែ​ត្រជាក់ ទោះបីជាធាតុអាកាសត្រជាក់ដូចនៅតំបន់ប៉ូល ក៏ជីវិតខ្ញុំ​នៅតែ​កក់ក្តៅជានិច្ច។ ទោះយ៉ាងណាពាក្យពេចន៍ទាំងប៉ុន្មាននេះ នៅតែកប់​ក្នុងដួងចិត្តដ៏ងងឹតសូន្យសុងរបស់ខ្ញុំរហូត។ ខ្ញុំបានត្រឹមបង្ហាញការ​ស្រលាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់លើរូបនាង តាមរយៈកាយវិការ​តែប៉ុណ្ណោះ។ ទង្វើគ្រប់យ៉ាងរបស់ខ្ញុំសុទ្ធតែប្រាថ្នាការយល់ចិត្តពីនាង ប៉ុន្តែតបស្នងមកវិញ រជនីបែរជានិយាយដាក់ខ្ញុំថា «ហេតុអ្វីក៏រាជឯង​ធ្វើល្អដាក់ខ្ញុំចម្លែកម្ល៉េះ? ឈប់ធ្វើល្អដាក់ខ្ញុំអ៊ីចឹង​ទៀតទៅ!»

ខ្ញុំដឹងថានាងពិតជាយល់ពីអ្វី ដែលខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ប្រាប់នាង តែនាង​កំពុងតែព្យាយាមធ្វើជាល្ងង់មិនយល់ ហើយដំណាលគ្នានឹងខ្ញុំកំពុង​តែ​សម្តែងក្តីស្រលាញ់ប្រាប់រជនីនោះ ខ្ញុំក៏មើលដឹងថា ​ភ័ក្ត្រាក៏កំពុងតែ​សម្តែង​ក្តីស្រលាញ់របស់នាងលើរូបខ្ញុំដែរ។ ដួងចិត្តដែលស្ទើរតែរបួស​ព្រោះស្នេហាទៅហើយ ដល់ពេលបានឃើញកែវភ្នែករបស់ភ័ក្ត្រាសម្លឹង​ខ្ញុំ ខ្ញុំសែនអាណិតនាងពន់ពេក។ ខ្ញុំគ្មានចិត្តស្រលាញ់នាងសោះ។ ខ្ញុំអាណិតនាង ព្រោះខ្លួនឯងមិនអាចផ្តល់ស្នេហាឲ្យនាងបាន អាណិត​នាងព្រោះនាងមកស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ ដែលគេមិនស្រលាញ់នាង។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គ្រប់ពេលដែលបេះដូងដ៏ស្លោក​ស្រពោនរបស់ខ្ញុំនឹករជនីខ្លាំងប៉ុណ្ណា បេះដូងនោះក៏តែងតែនឹកអាណិត​បេះដូងរបស់ភ័ក្ត្រាប៉ុណ្ណោះដែរ និងដោយសារតែខ្ញុំស្គាល់អារម្មណ៍​ដែលនៅពេលមនុស្សជាទីស្រលាញ់ព្រងើយដាក់ខ្លួន ​ថាឈឺចាប់​ប៉ុណ្ណា​នោះ ខ្ញុំក៏ខំធ្វើខ្លួនរាក់ទាក់ភ័ក្ត្រា គ្រប់គ្រាដែលខ្ញុំបានជួបនាង បំណងខ្លាចនាងឈឺចាប់ដោយសារខ្ញុំ។ ព្រោះតែហេតុនេះហើយ ភ័ក្ត្រាបែរជាគិតថាខ្ញុំស្រលាញ់នាងទៅវិញ។ នាងមើលមិនយល់ថា មនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ពិតប្រាកដ គឺជារូបរជនី មិត្តភក្តិរបស់នាង សោះ។ នៅចំពោះមុខរជនី នាងរឹតតែសម្តែងភាពស្និទ្ធស្នាល​ជាមួយ​រូបខ្ញុំទ្វេឡើង។ ចំណែកឯរជនីវិញ ទោះបីជាបានឃើញខ្ញុំនិងភ័ក្ត្រា​ស្និទ្ធស្នាល​នឹងគ្នាយ៉ាងណា ក៏នាងនៅតែធ្វើឫកបែបវាហី។ ឃើញ​ឫកពា​ព្រងើយកន្តើយរបស់រជនី​       ដែលហាក់ចង់បញ្ជាក់ថា ​​នាងគ្មាន​ចាប់អារម្មណ៍អ្វី ចំពោះទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំនិងភ័ក្ត្រាសោះ​យ៉ាងនេះ ខ្ញុំក៏ក្លាយជាចង់ធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីផ្គើននាង។ ពេលនោះខ្ញុំក៏​បាន​ណាត់​ភ័ក្ត្រាទៅមើលកុនជាមួយខ្ញុំ រួចធ្វើជាបបួលនាងជាក្រោយ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវ​នាងបកសម្តីឲ្យខ្ញុំឆ្អែតចិត្តវិញថា «ខ្ញុំមិនចង់ទៅធ្វើឆ្អឹងទទឹងក​អ្នក​ទាំង​ពីរទេ!»

ពាក្យពេចន៍របស់រជនីមួយឃ្លានេះ ធ្វើឲ្យបេះដូងខ្ញុំសំងំពួនយំ សម្រក់ទឹកភ្នែកនៅក្នុងប្រអប់ទ្រូងដ៏ចង្អៀតឯកា រកហាថ្លែងប្រាប់​អ្នកណា​ក៏មិនបាន។ ទោះបីខ្ញុំចង់​បញ្ឈឺចិត្តនាង​ ដែលធ្វើឫកព្រងើយ​ដាក់ខ្ញុំ… ទោះបីខ្ញុំចង់ធ្វើឲ្យនាងឃើញថា រូបខ្ញុំនេះមិនអន់ទេ… មិនខ្វះស្រីស្រលាញ់ខ្ញុំទេ… ប៉ុន្តែលទ្ធផលដែលខ្ញុំទទួលបានមកវិញ គឺនាងនៅតែគ្មានចាប់អារម្មណ៍លើ​អ្វី ដែលខ្ញុំខំធ្វើបន្តិចសោះ។ ទង្វើ​របស់ខ្ញុំទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងកែវភ្នែកនាង សុទ្ធតែជារឿងគ្មានន័យទាំង​អស់។ ទឹកមុខរបស់នាងក្នុងពេលសម្លឹងខ្ញុំ ហាក់ដូចជាចង់និយាយ​បញ្ជាក់ ប្រាប់ឲ្យខ្ញុំដឹងថា រវាងពួកយើងទាំងពីរនាក់គឺជាអ្នកក្រៅសុទ្ធសាធ។

 

ពេលវេលាកន្លងផុតទៅសែនរហ័សណាស់ ប៉ុន្តែបេះដូងដ៏ក្រៀម ស្លោកមិនអាចប្រើអំណាចពេលវេលា ដែលដើរទៅមុខមិនឈប់នោះ​មកផ្លាស់ប្រែបានឡើយ។ ចិត្តស្នេហាភក្តីនៅតែគ្មានរូបរាង ចិត្តក្តៅ​រោលរាលនៅតែមិនអាចឈ្នះចិត្តត្រជាក់ស្ងប់ ប៉ុន្តែចិត្តអាណិតបែរជា​អាចធ្វើឲ្យខ្ញុំ ប្រព្រឹត្តកំហុសឆ្គងដោយអចេតនាទៅវិញ។ នៅក្នុងឆ្នាំ​ទីបួននៃមហាវិទ្យាល័យ ក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សគ្រប់គ្នាយល់ថា ខ្ញុំនិង​ភ័ក្ត្រាជាគូសង្សារនឹងគ្នា ហើយសូម្បីតែរូបភ័ក្ត្រាផ្ទាល់ក៏បានចាត់ទុក​រូបខ្ញុំ​ជា​សង្សារ​របស់​នាង​ដែរ។ ប៉ុន្តែរឿងពិតគឺមានតែខ្លួនខ្ញុំម្នាក់គត់ ដែលដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងតែធ្វើអ្វី និងកំពុងតែគិតអ្វីពិតប្រាកដ។ ខ្ញុំមិន​អាចឈប់ស្រលាញ់រជនីបានទេ បើទោះជាភ័ក្ត្រាខំធ្វើល្អដាក់រូបខ្ញុំ​យ៉ាងណាក៏ដោយ។ ពេលខ្លះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងតែ​សម្តែង​ជា​តួអង្គម្នាក់ ដែលមិនមែនជាខ្លួនឯង និងដូចជាមនុស្សម្នាក់​ដែល​កំពុងតែដើរវង្វេងផ្លូវ តែបែរជានៅតែដើរបន្តទៅមុខទៀតដោយ​គ្មាន​គោលដៅ។ ខ្ញុំមិនបានស្រលាញ់ភ័ក្ត្រាទាល់តែសោះ តែខ្ញុំបែរជា​អាងលើពាក្យថាអាណិតនាង ដើម្បីបោកប្រាសមនោសញ្ចេតនា​របស់​នាងអស់ពេលយ៉ាងយូរទៅវិញ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងតែសាងអំពើ​បាប​ក្នុងចិត្តបុណ្យហើយ ព្រោះបើទោះជាខ្ញុំមិនធ្លាប់និយាយប្រាប់​ភ័ក្ត្រាថា ខ្ញុំស្រលាញ់នាងក៏ពិតមែន តែទង្វើនៃការយកចិត្តទុកដាក់​របស់ខ្ញុំចំពោះរូបនាង គឺក៏ល្មមអាចធ្វើឲ្យនាងកាត់យល់​ដោយច្រឡំថា ខ្ញុំស្រលាញ់នាងដែរ។

សម្ព័ន្ធភាពដែលអូសបន្លាយ ក្នុងមនោសញ្ចេតនាច្របូកច្របល់​អស់រយៈពេលបួនឆ្នាំ ទីបំផុតក៏ត្រូវឈានដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយ ដែលពេលវេលាជាអ្នកគាបសង្កត់ដួងចិត្តខ្ញុំ ធ្វើឲ្យរូបខ្ញុំស្ទើរតែក្លាយ​ទៅជាមនុស្សវិកលចរិត។ នឹកដល់ពេលប្រលងបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រ ស្រមៃដល់ពេលវេលានៅក្រោយថ្ងៃប្រលង អារម្មណ៍ខ្ញុំក្លាយជាវិលវល់ រួចចេះតែស្រែកសួរខ្លួនឯងថា តើជីវិតខ្ញុំជិតបែកពីរូបរជនីហើយ​មែន​ទេ? ទោះបីជាពេលវេលាកន្លងមក រជនីមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ តើវាយ៉ាង​ម៉េច? បើចិត្តខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់នាងនោះ? រៀងរាល់ថ្ងៃទោះបីពួក​យើង​គ្រាន់​តែ​ជាមិត្តរួមថ្នាក់ ក៏ខ្ញុំគ្រាន់បានឃើញមុខរបស់នាងដែរ តែបើពួកយើងលែងបានរៀនជាមួយគ្នាវិញនោះ គឺសូម្បីតែសំឡេង​របស់នាង ក៏ខ្ញុំមិនអាចឮបានផង។ ឱ! តើទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំនិងរជនី គឺគ្រាន់តែជារឿងគ្មានន័យឬ? ទំនាក់ទំនងពួកយើងទាំងពីរនាក់គួរ​តែ​ជានិស្ស័យតាក់តែងចារឲ្យខ្ញុំបានជួបនាង រួចធ្វើឲ្យពួកយើងបាន​រាប់អាន​គ្នា រហូតដល់ចុងក្រោយធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងថា នាងគឺជានារីតែម្នាក់​ដែលខ្ញុំត្រូវការរស់នៅក្បែរអស់មួយជីវិត។ តើស្នេហាស្មោះអស់រយៈ​ពេលបួនឆ្នាំ បែរជាត្រូវមកកាត់ចិត្ត ឃ្លាតពីគ្នាត្រឹមតែមួយប៉ប្រិច​ភ្នែកឬ? តើស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធមួយនេះ បានត្រឹមលួចស្រលាញ់ តែ​ចុងក្រោយត្រូវទទួលយកសំណកបេះដូងរបស់ខ្លួនឯងមកវិញ តើមែន​ទេ? ឱ! រជនីដែលខ្ញុំស្រលាញ់! ខ្ញុំរកយល់ចិត្តនាងមិនបានសោះ។ ដួងចិត្តនាងហាក់ដូចជាស្ងួតស្ងប់គ្មានចេះរំភើបអ្វីឡើយ។ បើសិនជា​នាង​មានសង្សារ ឬគូកំណាន់ចិត្តហើយ ក៏អាចជាហេតុផលធ្វើឲ្យខ្ញុំ​កាត់ចិត្ត​ពីនាងដែរ។ ប៉ុន្តែនាងគ្មានពាក់ព័ន្ធស្នេហាជាមួយនរណា​ទាំងអស់ ចុះហេតុអ្វីក៏នាងមិនព្រមរវីរវល់នឹងក្តីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំ? បេះដូងនាងត្រជាក់ដូចជាបឹងទឹកកក និងល្ហល្ហេវដូចជាលំហមេឃ រកយល់មិនបាន ស្មានមិនត្រូវ។

ថ្ងៃមួយនៅមុនពេលចូលរៀន ភ័ក្ត្រាឈរនៅខាងមុខថ្នាក់រៀន​ជាមួយខ្ញុំ។ ភ្នែកទាំងគូរបស់នាងសម្លឹងទៅរករបងសាកលវិទ្យាល័យ ជាមួយនឹងអារម្មណ៍អណ្ដែតត្រសែត។ នាងនិយាយទាំងមិនងាក​មើល​មុខខ្ញុំថា «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ថ្នាក់រៀនយើងហើយ ក៏ជាថ្ងៃ​ចុងក្រោយ ដែលយើងទាំងពីរនាក់រៀនជាមួយគ្នាដែរ។ ពួកយើង​ពិតជាជិតបែកគ្នាហើយ! តើ…តើពេលណា…ទើបរាជចូលស្តី​ដណ្ដឹង​ខ្ញុំ?»

ឮសម្តីរបស់នាង ខ្ញុំបានត្រឹមឈរធ្មឹង រកពាក្យនិយាយតបទៅវិញ​មិនបាន។ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចនិយាយការពិតប្រាប់នាងថា ខ្ញុំមិន​ស្រលាញ់​នាងកើតទេ ហើយខ្ញុំក៏គ្មានវិធីអ្វី អាចបកស្រាយការយល់​ច្រឡំមនោសញ្ចេតនារវាងខ្ញុំនិងនាងបានដែរ។ គ្រានោះខ្ញុំមិនឆ្លើយ​សំណួររបស់ភ័ក្ត្រាមួយនេះទេ។ ខ្ញុំរកពាក្យបង្វែរសាច់រឿង «តោះ ដល់​ម៉ោងចូលរៀនហើយ!» អារម្មណ៍របស់ភ័ក្ត្រាដែលខ្លាចបែកពីខ្ញុំ​យ៉ាង​ម៉េច ក៏ប្រាកដជាមិនខុសពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ដែលខ្លាចបែកពីរជនី​យ៉ាងនោះដែរ។ ទំហំនៃអារម្មណ៍ខ្លាចមួយនេះ ខ្ញុំយល់ពេកណាស់។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីក៏មនុស្សតែងតែខ្លាចបែកពីអ្នក ដែលគេចង់បែកពីខ្លួនទៅវិញ?

នៅក្នុងបន្ទប់រៀន ដែលជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃរយៈពេលបួនឆ្នាំ​សម្រាប់ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្ររបស់ខ្ញុំ មិត្តរួមថ្នាក់ទាំងអស់តម្រូវឲ្យនិស្សិតណាចេះច្រៀង ឡើងច្រៀងទុកជាអនុស្សាវរីយ៍។ កាលនោះខ្ញុំក៏បាន​ឡើង​ច្រៀង​ទម្លាយអារម្មណ៍ខ្លួនឯងមួយបទ គឺបទ “ បេះដូងរាបស្មើ” ។ រជនីគឺជានារីនៅក្នុងអត្ថន័យបទចម្រៀងនេះ។ ពេលកំពុងច្រៀង ខ្ញុំ​តែងសម្លឹងទៅនាងជាញឹកញាប់។ ទឹកមុខរបស់រជនីញញឹមជាប់ដូច​គ្មាន​គិតពីអ្វីទាំងអស់។ ដល់ពេលខ្ញុំច្រៀងចប់ ខ្ញុំព្យាយាមសម្លឹងចំពន្លឺ​ភ្នែករបស់នាង ក្នុងបំណងបញ្ជាក់ប្រាប់នាងថា ខ្ញុំច្រៀងចម្រៀងមួយ​បទ​នេះដើម្បីឲ្យរូបនាងស្តាប់ជាពិសេស ប៉ុន្តែនាងមិនបានទទួល​ក្រសែ​ភ្នែកខ្ញុំទេ។ នាងបែរជាខំគេចេញពីភ្នែករបស់ខ្ញុំមួយរំពេច។

ក្រោយពេលប្រឡងចប់មួយថ្ងៃ មិត្តរួមជំនាន់ទាំងអស់ក៏បានធ្វើ​ដំណើរកំសាន្តទៅលេងឆ្នេរសមុទ្រក្រុងព្រះសីហនុ។ វេលាដែលបាន​មកដល់រថយន្ត អារម្មណ៍ខ្ញុំគិតតែព្រួយខ្លាចរជនីមិនមក បើទោះជា​ភ័ក្ត្រា​បានប្រាប់ខ្ញុំរួចហើយ ថារជនីប្រាកដជានឹងមកជាមួយនាងក៏​ដោយ។ លុះពេលដែលរថយន្តចេញដំណើរ ខ្ញុំអង្គុយក្បែរភ័ក្ត្រា តែភ្នែកនិងដួងចិត្តនៅជាប់តែរូបរជនី។ ខ្ញុំអង្គុយសម្លឹងនាងបណ្ដើរ គិតបណ្ដើរថា បើរវាងខ្ញុំនិងនាងនៅប្រឈមមុខតែពាក្យពីរម៉ាត់ គឺ​ជួបឬព្រាត់នោះ ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំមិនព្រមតាំងចិត្តឲ្យក្លាហាន ត្រៀមប្រឈម​មុខនឹងពាក្យពីរម៉ាត់នេះទៅ? ខ្ញុំត្រូវតែសួរនាងឲ្យច្បាស់លាស់ ក្រែង​អាចធ្វើឲ្យដួងចិត្តធូរស្រាល គ្រាន់បើជាងនៅរស់រីងរៃ មិនដឹងថាត្រូវ​រស់ធ្វើអ្វីដូចសព្វថ្ងៃនេះ។

នៅពេលព្រលប់ព្រះអាទិត្យរៀបអស្តង្គត រជនីដើរតែម្នាក់ឯងតាម ឆ្នេរសមុទ្រ ហាក់ទុកឱកាសឲ្យខ្ញុំបានដើរទៅជួបនាងតែពីរនាក់។ ខ្ញុំ​ដើរទៅរកនាងនៅចំពោះមុខមិត្តភ័ក្តិទាំងអស់ ព្រោះខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ឲ្យគេ​គ្រប់គ្នា​ដឹងច្បាស់ថា រូបខ្ញុំនេះស្រលាញ់រជនីជាយូរមកហើយ។ កុំឲ្យ​ពួកគេយល់ច្រឡំលើទំនាក់ទំនាក់រវាងខ្ញុំនិងភ័ក្ត្រាទៀត។ ពេលឃើញ​ខ្ញុំ​ដើរទៅរកនាង រជនីសម្លឹងមើលខ្ញុំស្ទើរគ្មានប៉ប្រិចភ្នែក។ អំណាចនៃ​ពន្លឺកែវភ្នែករបស់នាង មានឥទ្ធិពលលើសលប់លើវិញ្ញាណស្មារតីរបស់​ខ្ញុំ។ ពេលនោះសូម្បីតែខ្យល់និងសំឡេងទឹករលក ក៏ត្រចៀកខ្ញុំស្តាប់​លែង​ឮ។ បេះដូងខ្ញុំលោតចង្វាក់ឃ្លេងឃ្លោងដូចជារលកសមុទ្រ តែ​អណ្ដាតដ៏រឹងកំព្រឹសនៅតែខំគ្រលៀសទាំងត្រដរថា «តើរជនីដឹងទេ ថាហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃមុនខ្ញុំឡើងច្រៀងបទបេះដូងរាបស្មើ?» រជនីឱន​មុខ​ចុះ គ្មានតបអ្វីមកខ្ញុំឡើយ ទាល់តែខ្ញុំនិយាយទៅនាងទៀត «មនុស្សដែលមានបេះដូងរាបស្មើនោះគឺជារូបរជនីហ្នឹងហើយ! បេះដូង​របស់រជនីរាបស្មើដូចជាឆ្នេរខ្សាច់ ដែលរជនីកំពុងតែជាន់នេះអ៊ីចឹង… គឺជាបេះដូងមួយដែលគ្មានក្តីលំអៀង… គ្មានក្តីអាណិត… គ្មានក្តី​ស្រលាញ់…!» ក្នុងវេលានោះព្រះអាទិត្យជះរស្មីទៅក្នុងទឹកសមុទ្រ​ឲ្យក្លាយទៅជាពណ៌ក្រហមដូចភ្លើង។ ខ្ញុំក៏បានយកព្រះអាទិត្យ​មក​និយាយប្រៀបធៀបជាមួយពាក្យក្នុងចិត្តខ្ញុំប្រាប់នាងថា «ព្រះអាទិត្យ​ជិត​លិចចោលភពផែនដីហើយ! ចំណែកឯខ្ញុំនិងរជនីក៏ជិតបែកគ្នា​ដែរ។ ដឹងទេ…ថាខ្ញុំខ្លាចថ្ងៃបែកពីរជនីប៉ុណ្ណា? តើពួកយើងកុំបែកគ្នា​បានទេ? រជនីយល់ចិត្តខ្ញុំដែរទេ? ខ្ញុំស្រលាញ់រជនីបួនឆ្នាំហើយ… ហើយពេលនេះខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់រជនីដដែល!»

និយាយចប់ ខ្ញុំនៅឈរស្ងៀមចាំមើលប្រតិកម្មរបស់រជនី ហើយទីបំផុតខ្ញុំក៏បានឮនាងនិយាយមកកាន់ខ្ញុំវិញ ក្នុងសំឡេងដ៏ស្ងប់ដូច​ជា​សមុទ្រ​ព្រាត់រលក «ខ្ញុំក៏ដឹងថារាជស្រលាញ់ខ្ញុំដែរ ហើយខ្ញុំក៏ដឹងថា​រាជធ្វើល្អដាក់ខ្ញុំប៉ុណ្ណាដែរ …តែខ្ញុំវិញមិនស្រលាញ់រាជទេ…! សូមរាជ​បំភ្លេចខ្ញុំទៅ! កុំចំណាយពេលវេលាចំពោះរូបខ្ញុំឥតប្រយោជន៍ទៀត!» និយាយពាក្យទាំងនេះរួច រជនីក៏ដើរចេញពីខ្ញុំវឹង ដូចខ្លាចខ្ញុំស្រក់ទឹក​ភ្នែក​ឲ្យនាងឃើញ។ កូនប្រុសក៏ចេះស្រក់ទឹកភ្នែកដែរ។ ខ្ញុំធ្លាប់ស្រក់​ទឹកភ្នែកព្រោះតែរជនីជាច្រើនតំណក់ហើយ មិនមែនទាល់តែបានឮ​នាងបដិសេធស្នេហ៍ ទើបខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកនោះទេ។ ទោះយ៉ាងណា​ទឹកភ្នែកម្តងនេះហាក់ដូចជាបានលាងអារម្មណ៍ដ៏ល្អក់កកររបស់ខ្ញុំ ឲ្យ​ក្លាយជាស្រស់ថ្លាទៅវិញ។ ខ្ញុំឈរស្មឹងស្មាធិ៍មើលព្រះអាទិត្យលិចចូល​ទៅក្នុងទឹកសមុទ្រ ដោយបង្ហូរទឹកភ្នែកឲ្យស្រក់អស់ចិត្ត ក្នុងន័យដើម្បី​បញ្ចប់ចិត្តស្នេហ៍ដែលគ្មានខ្លឹមសារ ឲ្យលិចបាត់តាមពន្លឺព្រះសុរិយា នាល្ងាចដ៏ឫស្យានោះ។

រឿងមិនទាន់បញ្ចប់

26 July 2009

[00:00:00]

ទីត! ទីត!!!…

សំឡេង​សារ​ទូរស័ព្ទ​លាន់​ឡើង…

លំអង​ភ្លៀង ប្រញាប់​ស្រវារ​ចាប់​ទូរស័ព្ទ​ដោយ​ក្តី​តក់​ក្រហល់​ ព្រោះ​នាង​ស៊ូ​ទ្រាំ​​អត់​ងងុយ​មិន​ព្រម​ដេក​ដោយទន្ទឹង​ចាំ​មីសេច​នេះ​យូរ​មក​ហើយ។

«រីក​រាយ​ថ្ងៃ​កំណើត​ណ៎ាទេព​ធីតាតូច! ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់^^!»

« / />.</ /​ »

លំអងភ្លៀង​ គ្រវែង​ទូរស័ព្ទ​ព្រូស​ទៅលើ​តុ។ នាង​ធ្វើ​មុខ​ស្អុយ​ប៉ែហាក់​ធុញ​ទ្រាន់​នឹង​ជីវិត​ នៅ​ពេល​អាន​មីសេច​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​ហើយ។ អ្នក​ដែល​ផ្ញើ​មក​មិនមែន​ជា​នភា សង្សារ​សំណប់​ចិត្ត​​ដែល​នាង​សង្ឃឹម​ថា​ គេ​នឹង​ផ្ញើ​សារ​មក​នាង​មុន​គេ​ ក្នុង​ថ្ងៃ​កំណើត​ឆ្នាំ​នេះ។ តែ​អ្វី​ដែល​នាង​រំពឹង​ទុក​ប្រែ​ជា​ខុស​ស្រឡះ​ទៅវិញ។ មនុស្ស​ទីមួយ​ដែល​ផ្ញើ​សារ​មក​ជូន​ពរ​នាង​ក្នុង​រាត្រី​នេះគឺ​សមុទ្រ បុរស​ក្នុង​ត្រកូល​អភិជន​ដែល​ឪពុក​នាង​កំពុង​ផ្គូរ​ផ្គង​ឲ្យ។

[...]

[06:02:40]

ទីត! ទីត!!!…

«Happy Birthday ស្រីស្អាត! ថ្ងៃ​កំណើត​សុំ​ឲ្យ​ស្វីតៗជាមួយ​សង្សារ​ណ៎ា! ^O^ »

[06:34:05]

ទីត! ទីត!!!…

« Sook Sun Wan Gerd! សុខភាព​ល្អ សំណាង​ល្អ ស្នេហា​ជោគជ័យ! (*O*)/»

[07:04:45]

ទីត!​ ទីត!!!…

« Saengil Chukha Hamnida! o_O សូម​ឲ្យ​សម្រស់​កាន់​តែ​ស្អាត ហើយ​ប្រាថ្នា​អ្វី​ក៏​បាន​សម្រេច!»

[07:10:20]

ទីត!​ ទីត!!!…

« Otanjōbi Omedetō Gozaimasu ^-^;; អាយុ វណ្ណៈ សុខៈ ពលៈ… ទទួល​ពរ​ហើយ​កុំ​ភ្លេច​សាធុណ៎ា!»

ពេញ​មួយ​ព្រឹក លំអង​ភ្លៀង​អង្គុយ​ទទួល​សារ​ជូន​ពរពី​មិត្ត​ភក្តិ​​ ស្ទើរ​តែ​មិន​ឈ្នះ អស់​ពីមួយ​ចូល​មួយ​ មាន​គ្រប់​ភាសា គ្រប់​សព្ទ​សាធុការ។ ប៉ុន្តែ​នាង​ពុំ​ដែល​សោមនស្ស​នឹង​សារ​ទាំង​នោះ​ទេ ព្រោះ​វា​សុទ្ធ​សឹង​ជា​សារ​ដែល​នាង​ពុំ​បាន​ទន្ទឹង​រង់ចាំ។​

[08:00:23]

«អេ៎… មក​ពី​ព្រឹក​ម្ល៉េះ​ថ្ងៃ​នេះ? ថ្ងៃ​កំណើត​ផង​ ម៉េច​មិន​សុំ​ច្បាប់​ឈប់​សម្រាក​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ?»

«ខ្ជិល​ណាស់​បង! ឆ្នាំ​នេះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​មិន​ធ្វើ​អី​ឲ្យ​ធំដុំ​ទេ គ្រាន់​តែ​ក្រោក​ដាក់​បាត្រ​លោក​ពី​ព្រឹក​មិញ​នេះ​ គិត​ថា​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ!»

«(_ _^)​ នែ៎! នែ៎!!… កុំ​កុហក​បង​ណ៎ា! បើ​លំអង​ឯង​ចង់​ទៅឆ្លង​ឯណាតែពីរនាក់​សង្សារ​ ក៏​ប្រាប់​បង​តាម​ត្រង់​មក​ណា​ មិន​ចាំ​បាច់​លាក់​លៀម​ទេ! ​បង​ដឹង​អស់​ហើយ!^^»

«បង​និយាយ​បាន​ន័យ​ថាម៉េច? O[]O?»

«មើល​ចុះ នៅ​ធ្វើ​ពើ​ទៀត! ណ្ហើយ​បើមិន​ចង់​ប្រាប់​ក៏​មិន​អី​ដែរ បង​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ហើយ​ណ៎ា!»

«ឈប់​សិន​បង! ចុះ​ព្រឹក​នេះ​ម៉េច​មិន​ឃើញ​បង​និមល​មក​ធ្វើ​ការ​អ៊ីចឹង?»

«អូ៎! និមល​ហ៎? ម៉ោង​៩​ទើប​គេ​មក ព្រោះ​ព្រឹក​នេះ​គេ​ជាប់​រវល់​ទៅ​មើល​ម៉ាក់​គេ​ឈឺ​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ។»

[09:35:21]

«25 July 2009 [17:26:09] ល្ងាចម៉ោង​៥​ថ្ងៃ​ស្អែក​ កុំ​ភ្លេច​មក​ជួប​បង​​នៅ​សួន​ច្បារ​មុខ​វត្តបទុម​ណ៎ា ទេពធីតាតូច!^^»

«ស្មាន​ថា​ភ្លេច​ហើយ​តើ មនុស្ស​ស្អី​គ្មាន​បេះ​ដូង​សោះអ៊ីចឹង! -_-^»

លំអង​ភ្លៀង​ញញឹម​ចុង​មាត់​ នៅ​ពេល​បើក​អ៊ីមែល​ឃើញ​នភា​ផ្ញើ​មក​ណាត់​ជួប​នាង​ នៅ​ល្ងាច​ថ្ងៃ​នេះ​ មុខ​វត្ត​បទុម។

«អេ៎នាង​តូច អង្គុយ​រអ៊ូ​អី​តែ​ម្នាក់​ឯង​ហ្នឹង!??»

«អ្ហូ៎! បង​និមល​ទេ?! ម៉េច​ក៏​យឺត​ម្ល៉េះ​ព្រឹក​នេះ ម៉ោង​៩កន្លះ​ហើយ​ណ៎ា!??»

និមល​ស្ទាក់​ស្ទើរ​មិន​ចង់​ឆ្លើយ…

«អឺ… គឺ… ថា… បង​ទៅ​… ទៅ​មើល​ម៉ាក់​បង​ឈឺ​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ… ហើយ​… ក៏​… ក៏​បាន… ជ… ជួប…»

«បាន​ជួប​អី​បង​ ម៉េច​ក៏​និយាយ​តតាក់​តតុប​ម្ល៉េះ?»

«អឺ… អត់​អី​ទេ! កុំ​ខ្វល់​នឹង​រឿង​អត់​បាន​ការ​អី នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ការ​ល្អ​ជាង!»

«ចុះ​ម៉ាក់​បង​បាន​ធូរ​គ្រាន់​បើ​ហើយ​មែន​ទេ? ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​ព្រឹក​នេះ​នឹង​ឆៀង​ចូល​ទៅ​មើល​គាត់​ដែរ។»

«អរគុណណ៎ា! តែ​ព្រឹក​មិញ​ប្អូន​បង​បាន​នាំ​គាត់​ ទៅ​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​ឯផ្ទះ​វិញ​ហើយ ព្រោះ​នៅ​ផ្ទះ​មាន​អ្នក​មើល​ថែ​បាន​ដិត​ដល់​ជាង។»

[16:35:22]

លំអង​ភ្លៀង​ មក​អង្គុយ​ចាំ​​នភា​នៅ​មុខ​វត្ត​បទុមតាំង​ពី​ម៉ោង​៤កន្លះ។ នាង​ពាក់​អាវ​យឺត​ដៃ​វែង​ពណ៌​​ផ្កា​ឈូក​ ​មាន​ជីពកយ៉ាង​ស្រស់​ស្អាត​ សម​នឹងខោ​ខូវ​បយ​រឹប​រាង​តូច​ច្រឡឹង​សម​ឥត​ខ្ចោះ។ នាង​អង្គុយ​លើ​វាល​ស្មៅ​ក្រោម​ដើម​ពោធិ ដៃ​កាន់​ទូរស័ព្ទញញឹម​សម្លឹង​ទៅឆ្ងាយ ហាក់​លួច​សង្ឃឹម​ក្នុងចិត្ត​ចំពោះ​រឿងអ្វី​មួយ។

[​17:00:00]

ទីត! ទីត!!!…

សំឡេង​មីសេច​មួយ​លាន់​ឡើង ធ្វើ​ឲ្យ​លំអង​ភ្លៀង​ភ្ញាក់​អារម្មណ៍​ពី​ការ​ស្រមើស្រមៃ។ នាង​ប្រញាប់​ចុច​ទូរស័ព្ទ​បើក​មើល…

«^^ ​ទៅស្វីត​ជាមួយ​គ្នា​ដល់ណា​ហើយហ្នឹង? កិកិកិ… សុំ​ឲ្យ​មាន​សេច​ក្តី​សុខណ៎ា!»

«(^_^)»

លំអងភ្លៀង​ញញឹម… គឺ​បង​ស្រី​និពន្ធ​នាយក​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ផ្ញើ​សារ​មក​នាង។ ក្រោយ​ពី​មើល​មីសេច​ហើយ នាង​ក៏ដឹង​ថា​ម៉ោង​៥​បាន​ចូល​មក​ដល់​ហើយ តែ​ម្តេច​ក៏​នៅ​មិន​ឃើញ​នភា​មក​តាម​ណាត់​អ៊ីចឹង? នភា​ជា​មនុស្ស​គោរពសន្យា គោរព​​ការ​ណាត់​ និង​គោរព​ពេល​វេលា​ណាស់ គេ​មិន​ដែល​ខក​ខាន​ការ​ណាត់ ឬមក​យឺត​ខុស​ពេល​​ម្តង​ណា​ទេ។

[17:45:32]

លំអង​ភ្លៀង​ចាប់​ផ្តើម​ខ្វាយ​ខ្វល់… ម៉ោង​ជិត​៦​ហើយ​នៅ​មិន​ទាន់​ឃើញ​ នភា​មក​ជួប​តាម​ការ​ណាត់​ទៀត។ នាង​ចុច​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​គេ​ជា​ច្រើន​ដង តែ​មិន​អាច​ធ្វើការ​ទាក់​ទង​បានសោះ។ នាង​ក្រោក​ដើរ​ចុះ​ដើរ​ឡើងដោយ​ក្តី​តក់​ក្រហល់ ហេតុ​អី​ក៏​គេ​ធ្វើ​បែប​នេះ​ដាក់​នាង? (>.<)

[19:05:00]

លំអង​ភ្លៀង ​អង្គុយ​យំ​យ៉ាងខ្សឹក​ខ្សួល​ម្នាក់​ឯ​ង​ក្រោម​ដើម​ពោធិ។ មិន​គួរ​ណា​នភា​ធ្វើ​បែប​នេះ​ដាក់​នាង​សោះ។ ពីរ​ម៉ោងហើយ​ដែល​នាង​បាន​រង់​ចាំគេ នាង​មិន​ហត់​នឿយ​នឹង​ការ​រង់​ចាំ​ទេ នាង​នឹង​ចាំ​ ចាំ​គេ​រហូត​ដល់​នាង​ប្រាកដ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ គេ​នឹង​មិន​មកតាម​ការ​ណាត់​​ទេ។ ស្រប​ពេល​នឹង​ទឹក​ភ្នែក​នាង​ស្រក់​ ភ្លៀង​ក៏​បាន​បង្អុរ​ចុះ​មក​យ៉ាង​ជោគជាំ។ លំអង​ភ្លៀង​មិន​បាន​រត់​រក​កន្លែង​ជ្រក​ទេ នាង​ចង់​ឲ្យ​ទឹក​ភ្លៀង​ជួយ​លុប​បំបាត់​ទុក្ខ​សោក​ទាំង​ពួង​របស់​នាង និង​ជា​ពិសេស​ចង់​ឲ្យ​ទឹក​ភ្លៀង​ជួយ​ហូរ​យក​ទឹក​ភ្នែក​របស់​នាង​ទៅ​ជាមួយផង។ នាង​ចូលចិត្ត​ជ្រក​នៅ​ក្រោម​តំណក់​ភ្លៀងបែប​នេះជា​រឿយៗ ព្រោះ​នឹង​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដឹងទេ​​ថា​ នាង​កំពុង​តែ​យំ។​ TT_TT

[20:00:01]

ម៉ោង​៨ ភ្លៀងរាំង​ ទឹក​ភ្នែក​លំអង​ភ្លៀង​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ស្ងួត។ នាង​ខាំ​បបូរ​មាត់​យ៉ាងមាំ​ ហើយ​បើក​ឡាន​យ៉ាង​លឿន​សំដៅ​ផ្ទះ។ នាង​អស់​ចិត្ត​នឹង​រង់​ចាំគេ​ទៀត​ហើយ! ប្រុស​គ្មាន​បេះ​ដូង! ប្រុស​អី​ក៏​ចិត្ត​អាក្រក់​បែប​​នេះ??? បើ​ជាប់​រវល់​មក​ជួប​មិន​បាន​ ក៏គួរ​ណាស់​តែ​តេ​ប្រាប់​បន្តិច​ដែរ តែ​នេះ​ឲ្យ​គេ​មក​ចាំ​អស់​៣​ម៉ោងហើយ​ នៅ​មិន​ឃើញ​ស្រមោល​អើត​មក​ទៀត!!! T__T

[20:25:05]

​មក​ដល់​ផ្ទះ​ លំអង​ភ្លៀង​ឃើញ​ប្រអប់​នំខួប​កំណើត​ និង​កម្រង​ផ្កា​ម្លិះមួយ​ភួង​ធំទុក​នៅ​លើ​តុ​ទទួល​ភ្ញៀវ​។ នាង​ចាប់​ភួង​ម្លិះ​មក​ថើបអង្អែល​ថ្នមៗ​​ដោយ​ក្តី​សោមនស្ស។

«កូន​ទើប​មក​ពីណា? ហេតុ​អី​ថ្មើរ​នេះ​ហើយ​ ទើប​មក​ដល់​ផ្ទះ? ដឹង​ទេ​ក្មួយ​សមុទ្រ​គេ​មក​ចាំ​កូន​រាប់​ម៉ោង​ហើយ​ណ៎ា!»

«កូន​មិន​បាន​ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​មក​ចាំ​កូន​ឯណា លោក​ប៉ា? មិន​មែន​ជា​កំហុស​កូន​ទេ ទោះ​គេ​នៅ​ចាំ​ទល់​ភ្លឺ​ក៏​កូន​មិន​ឈឺ​ក្បាល​ដែរ!»

«កូន​នេះ​ក្បាល​រឹង​ឥត​កែទេ! ក្មួយ​សមុទ្រ​គេ​មាន​សន្តាន​ចិត្ត ដឹង​ថា​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​កំណើត​របស់​កូន​ ទើប​គេ​ខំ​ទិញ​ផ្កា​និងនំ​ខួប​កំណើត​​នេះ​យក​មក​ផ្ញើ​កូន តែ​កូន​បែរ​ជា​បាត់​ខ្លួន​ទល់​ថ្មើរ​នេះ​ទើប​មក​​ដល់​។»

«សមុទ្រ​ទៀត​ហើយ​ហេ៎? ហើយ​គេ​ដឹង​មក​ពី​ណា​ ថា​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​កំណើត​កូន? ហើយ​នរណា​ប្រាប់​គេ​ថា​កូន​ចូលចិត្ត​ផ្កា​ម្លិះ? ម៉េច​ក៏​គេ​ចូលចិត្ត​តាម​ឆាឆៅ​ជីវិត​កូន​បែប​នេះ???»

លំអង​ភ្លៀងសម្តែង​អាការ​ខឹង​ក្រេវ​ក្រោធ ហើយ​គ្រវែង​ភួង​ផ្កា​ម្លិះនិង​ប្រអប់​នំ​​នោះ​ចោល​ទៅ​លើ​ឥដ្ឋ។ ប្រអប់​នំ​បែក​ខ្ចាត់​ខ្ចាយ ខ្ទាត​គ្រាប់​ផ្កាយ​ក្រដាស​តូច​ៗ​រមៀល​ចេញ​មក។ លំអង​ភ្លៀង​ស្រឡាំង​​កាំង​​ នាង​អង្គុយ​ចុះ​យឺត​ៗ​ចាប់​គ្រាប់​ផ្កាយ​ពណ៌លឿង​តូចៗ​ ម្តង​មួយ​គ្រាប់ៗ​រហូត​អស់​ពី​ប្រអប់​នំ។ ផ្កាយ​មាន​ទាំង​អស់​១៧គ្រាប់ គឺ​ស្រប​គ្នា​នឹង​ថ្ងៃ​នេះ​ដែល​ជា​ថ្ងៃ​គម្រប់​ខួប​កំណើត​១៧​ឆ្នាំ​របស់​នាង។

លំអង​ភ្លៀង​ភាន់​ភាំង តើ​សមុទ្រ​បាន​ផ្កាយ​តូចៗ​នេះ​មក​ពី​ណា? នាង​ចាំ​បាន​ថា​ផ្កាយ​តូចៗ​ទាំង​នេះ​គឺ​នាងជា​អ្នក​​បត់​ឲ្យ​នភា ពេល​នាង​លួច​ស្រឡាញ់​គេ​ដំបូង។ នាង​បត់​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​នាង​តាម​រយៈ​ផ្កាយ​នេះ​ផ្ញើ​មក​ឲ្យ​នភា ហើយ​ខ្ចប់​ទាំង​បេះ​ដូង​បរិសុទ្ធ​​របស់​ខ្លួន​ភ្ជាប់​មក​ជាមួយ​ផង។

[21:05:55]

លំអង​ភ្លៀង​ ក្រឡេក​ទៅ​មើល​នំ​ដែល​ប្រេះ​បែក​ជា​ពីរ តែ​នៅ​អាច​មើល​ឃើញ​អក្សរ​ដែល​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​នោះ​យ៉ា​ង​ច្បាស់​ក្រឡែត។ «រីក​រាយ​ថ្ងៃ​កំណើត​ទេព​ធីតាតូច! ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់^^​!​​»… លំអង​​​ភ្លៀង​ស្ទើរ​តែ​គាំង​បេះ​ដូង​សន្លប់ តើ​រឿង​វាយ៉ាង​ម៉េច??? ក្រែង​របស់​ទាំង​នេះ​សមុទ្រ​ជា​អ្នក​ជូន​នាងឬ? ចុះ​ម៉េច​ក៏​មាន​​ផ្កាយតូចៗ​​ទាំង​នេះ​​ទៅវិញ??? នាង​រលីង​រលោង​ទឹក​ភ្នែក​ ងាក​ទៅ​សួរបញ្ជាក់​ពី​​ប៉ា​របស់​នាង​ ដែល​កំពុង​មុខ​ក្រហម​នឹង​ទង្វើ​របស់​កូន​ស្រី។

«លោក​ប៉ា… ក្រែង​ប៉ា​ប្រាប់កូន​ថា នំ​និង​ផ្កា​នេះ​ លោក​សមុទ្រ​ជា​អ្នក​ជូន​កូន​មែនទេ?»

«មែនហើយ! បើមិន​មែន​គេ​មា​ននរណា​ទៀត? បើ​គេ​ជាអ្នក​យក​មក​ទីនេះ​ដោយ​ផ្ទាល់​ដៃ​របស់​គេ! ហ៊ឹះ! ប៉ា​លែង​រវល់​នឹង​​ឯង​ហើយ!!!»

ពោល​រួច ​ប៉ា​របស់​លំអង​ភ្លៀង​ក៏​ឡើង​ជណ្តើរ​ចូល​ទៅក្នុង​បន្ទប់​បាត់​ទៅ ទុក​ឲ្យ​តូច​តន់​នៅ​នឹក​សង្ស័យ​​​​ហើយ​សង្ស័យ​ទៀត​ ​ចំពោះ​រឿង​ដែល​កើត​ឡើង។ នាង​ក្រឡេក​មើល​អក្សរ​ដែល​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​នំ​នោះ​ម្តង​ទៀត…«រីក​រាយ​ថ្ងៃ​កំណើត​ទេព​ធីតាតូច! ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​^^​!​​»។ «ទេព​ធីតា​តូច»!?? មែន​ហើយ! មាន​តែ​មនុស្ស​ម្នាក់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ដែល​ហៅ​នាង​ថា​ទេព​ធីតា​តូច។ គឺ​នភា! នភា​សង្សារ​ដែល​នាង​ស្មោះ​ស្ម័គ្រ​ចំពោះ​តែ​គេ​មួយ។​

[21:49:33]

ចុះ​សារ​ជូន​ពរ​ពីយប់​មិញ? សារ​ជូន​ពរ​ដំបូង​គេ​ដែល​ផ្ញើ​មក​នាង? ម្តេច​ក៏​សមុទ្រ​នឹក​ឃើញ​ហៅ​គេ​ថា ទេព​ធីតា​តូច​ដែរ? យប់​មិញ​! គឺ​ជា​មីសេច​ដែល​ផ្ញើ​ចេញ​មក​ពី​លេខ​ទូរស័ព្ទ​របស់​សមុទ្រ​ច្បាស់​ណាស់! នាង​មិន​ច្រឡំ​ទេ!!?

លំអង​ភ្លៀង ​ប្រញាប់​ចុច​រាវ​រក​សារ​ដែល​ផ្ញើ​មក​នាង​កាល​ពី​យប់​មិញ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​លេខ​ទូរស័ព្ទ​ម្តង​ទៀត​ក្រែង​នាង​ច្រឡំ។ «រីក​រាយ​ថ្ងៃ​កំណើតណ៎ា​ទេព​ធីតាតូច! ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់^^!» សារ​នេះ​ហើយ​ ដែល​នាង​ទទួល​បាន​នៅ​ម៉ោង [00:00:00] កាល​ពី​យប់មិញ។ លេខ​នៅ​ដដែល​! ឥត​មាន​ខុស​ទេ គឺ​ជា​លេខ​របស់​សមុទ្រ​យ៉ាង​ប្រាកដ។

[22:30:42]

លំអង​ភ្លៀង​ ស្រវា​ចុចទូរស័ព្ទ​បម្រុង​តេ​ទៅ​សួរ​សមុទ្រ​ឲ្យ​ដឹង​រឿង​ដឹង​រ៉ាវ តែ​ទូរស័ព្ទ​នា​ង​ក៏​រោទិ៍​ឡើងមុន លេច​លេខ​របស់​សមុទ្រ​ចេញ​មក។

«អ្នក​នាង​លំអង! ខ្ញុំ​មាន​រឿងមួយ​ចង់​ប្រាប់​អ្នក​នាង!»

«ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​មានរឿង​ចង់​សួរ​លោក​ដូច​គ្នា! តើ​សារ​ពីយប់មិញ នំ​និង​ផ្កា​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ លោក​ជា​អ្នក​ផ្ញើ​ជូន​ខ្ញុំ​មែន​ទេ?»

«សារ?… អូ៎… ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ហើយ! គឺ​កាល​ពី​យប់​មិញ​ ​មាន​អ្នក​ជម្ងឺ​របស់​ខ្ញុំ​​​ម្នាក់​​បាន​​ស្នើសុំ​ខ្ចី​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ ដើម្បី​ផ្ញើ​មីសេច​ជូន​ពរ​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​របស់​សង្សារ​គេ ហើយ​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ដឹង​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ថា សង្សារ​​របស់គេ​នោះ​គឺ​ជា​អ្នក​នាង! គេ​​ម្នាក់​នោះ​ឈ្មោះ…ន… នភា!!!»​

ទឹក​ភ្នែក​រាប់​តំណក់​ ​រមៀល​ធ្លាក់​ចុះ​មកមួយ​រំពេច ​ដូច​ទឹក​បាក់​ទំនប់។ តូច​តន់​ខំ​ប្រឹង​ប្រមូល​ស្មារតីទប់​អារម្មណ៍​សួរ​បន្ត៖

«ចុះ​ផ្កា​និង​នំ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ?»

«ក៏​ជា​របស់​គេ​ដែរ! ដោយ​សារ​តែ​គេ​សរសេរ​អាសយដ្ឋាន​ផ្ទះ​របស់​សង្សារ​គេ​ ដើម្បី​ស្នើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យក​នំ​និង​ផ្កា​នោះ​ទៅ​ជូន ទើប​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ថា​សង្សារ​របស់គេ​គឺ​ជា​អ្នក​នាង​លំអង​… ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ មាន​រឿង​​ចៃដន្យ​បែប​នេះ​កើត​ឡើង​សោះ។»

«អំបាញ់មិញ​… លោក​និយាយ​ថា… គេ​ជា​អ្នក​ជ… អ្នក​ជម្ងឺ​របស់​លោក តើ​មែន​ទេ? តើ​គេ​កើត​អី​ ​​ហេតុ​អី​គេ​មិន​អាច​​​​មក​ជួប​ខ្ញុំ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង???»

«រឿង​នេះ​ហើយដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​អ្នក​នាង… សូម​អ្នក​នាង​តាំង​ចិត្ត​ឲ្យ​នឹង​នរណ៎ា! កាល​ពី​ម្សិល​មិញ​ លោក​នភា​បាន​ត្រូវ​រថយន្ត​​បុក​យ៉ាងដំណំ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​នាំ​គេ​មក​មន្ទីរ​ពេទ្យ​… តែ​ពេល​នេះ​គេ​បាន​បាត់​ខ្លួន​ពី​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ហើយ ប្រហែល​ជា​គេ​ខ្លាច​អ្នក​នាង​មក​​រកគេ​​ហើយ ព្រោះ​គេ​តែ​ង​ផ្តាំ​ខ្ញុំ​ជា​និច្ច​ពេល​យក​នំ​និង​ផ្កា​មក​ជូន​អ្នក​នាង​ មិន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​នាង​ជា​ដាច់​ខា​ត​ ថា​គេ​កំពុង​ស្នាក់​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ។»

«…»

[23:55:17]

លំអង​ភ្លៀង​ជ្រុះ​ទូរស័ព្ទ​ពីដៃ។ នាង​ទាញ​យ​ក​សោរថយន្ត​បម្រុង​ចេញ​ទៅ​តាម​រក​នភា តែ​ពេល​នាង​ចេញ​ទៅដល់​មាត់​ទ្វា​រ​ក៏​លេច​រូបនិមល​និង​បង​ស្រី​និពន្ធនាយក​ បញ្ឈប់​រថយន្ត​រត់​សំដៅ​មក​រក​គេ។

«ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​នឹង​នរ​ណ៎ាលំអង! រម្ងាប់​អារម្មណ៍​ខ្លះ​ទៅ​ កុំ​តក់​ក្រហល់​ពេក… បង​ទើប​តែ​បាន​ដំណឹង​នេះ​ពីនិមល តាម​ពិត​គេ​ដឹង​រឿង​នេះ​តាំង​ពី​ព្រឹក​ម្ល៉េះ គឺ​ពេល​គេ​ទៅ​មើល​ម្តាយ​ឈឺ​គេ​ក៏​បាន​ជួប​នភា​នៅ​ទីនោះ។»

«សុំ​ទោស​ណាលំអង… ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ប្រាប់​ឯង​ដែរ តែ​នភា​ហាម​ផ្តាច់​មិន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យក​រឿង​នេះ​មក​ប្រាប់​ឯង​ទេ។»

«​បង​មិន​នឹកស្មាន​ថា​រឿង​ទៅជា​បែប​នេះ​សោះ! បង​ខំ​តែ​នឹក​អរនឹង​ថ្ងៃ​កំណើត​របស់​ឯង​ ថា​ពួក​ឯង​នឹង​មាន​រឿងស្វីតៗ​ជា​មួយ​គ្នា​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ ព្រោះ​កាល​ពី​ម្សិលមិញ​បងបាន​​ទៅ​ហាង​ផ្កា​របស់​អ្នក​ម៉ាក់​​​ ហើយ​​ក៏​បាន​ជួប​នភា​ទៅ​កម្មង់នំ​និង​ផ្កា​នៅ​ទីនោះ ទើប​បង​ដឹង​ថា​ពួក​ឯង​នឹង​ទៅ​ឆ្លង​​ខួប​កំណើតគ្នា​​នៅ​ទីណាពិសេសៗ​តែ​ពីរ​នាក់​ហើយ!»

27 July 2009

[00:00:00]

លំអង​ភ្លៀង​ដួល​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី ក្រោយ​ពី​ស្តាប់​ការ​រៀប​រាប់​របស់​និមល ​និង​បង​ស្រី​និពន្ធ​នាយក​ចប់។ ពេល​ខ្លះ ​ស្នេហា​មិន​ចាំ​បាច់​តែធ្វើ​ទៅ​តាម​ តម្រូវ​ការ​របស់​បេះ​ដូង​ទេ តើ​មែន​ទេ? ស្នេហា​គឺ​ជា​ការ​លះ​បង់… Be continued…

អាន​រឿង​ទាក់​ទង៖ ចុះចាញ់​មេឃដី